علی بن حسین (به عربی: علیُّ بنُ اَلْحُسَینِ بْنِ عَلیِّ بْنِ أبی‌طالِب؛ زاده 5 شعبان 38 هجری قمری / 4 ژانویهٔ 659 میلادی – درگذشتهٔ 12 یا 25 محرم 95 هجری قمری / 20 اکتبر 713 میلادی در مدینه) ملقّب و مشهور به سَجّاد و زِیْنُ‌الْعابِدین چهارمین امام شیعیان امامیه بعد از پدرش حسین، عمویش حسن مجتبی و پدربزرگش علی بن ابی‌طالب است. او در مدینه به‌دنیا آمد و در جوانی پدرش را در صحرای کربلا همراهی می‌کرد، اما به‌دلیل بیماری در نبرد کربلا شرکت نکرد و به همین دلیل از این کشتار جان سالم به در برد. پس از کشته شدنِ پدر و خویشانش به‌همراه اُسرا به کوفه و سپس دمشق منتقل شد. علی در شام و در حضور یزید اجازه پیدا می‌کند خطابه ای ایراد کند که در ضمن آن به معرفی خود و خاندانش و ذکر مصائبی که در کربلا بر آنها رفته می‌پردازد و بعد از آن اجازه پیدا می‌کند به مدینه برگردد. وی در آنجا انزوا اختیار کرده با عدهٔ محدودی از اصحابش ارتباط داشت.