محیی‌الدین محمّد بن علی بن محمّد بن العربی طائی حاتمی (زادهٔ 26 ژوئیه 1165 – درگذشتهٔ 16 نوامبر 1240 میلادی) معروف به محیی‌الدین ابن عربی و شیخ اکبر پژوهشگر، فیلسوف، عارف و شاعر مسلمان عرب اهل اندلس بود. از 800 اثری که به او نسبت داده می‌شود، 100 اثر به‌صورت نسخهٔ اصلی از وی باقی مانده‌است. آموزه‌های کیهان‌شناختی او در بسیاری از کشورهای اسلامی به جهان‌بینی غالب بدل شد. محیی‌الدین در سال 560 ه‍.ق در شهر مرسیه در جنوب شرقی اندلس به دنیا آمد. پدرش علی بن محمد از عالمان فقه و حدیث و تصوف بود و جدش نیز یکی از قضات اندلسی بود.او قرآن، حدیث، فقه، لغت، ادبیات و تصوف را نزد عالمان عصر آموخت و با ابن رشد فیلسوف اندلسی دیدار کرد. عالی‌ترین دانش‌نامه ابن عربی، کتب فتوحات مکیه و «فصوص‌الحکم» است.ابن عربی در 22 ربیع‌الثانی 638 برابر با 10 نوامبر 1240 در دمشق در سن 78 سالگی درگذشت.