راستش اگر اسم آیت‌الله خامنه‌ای را بشنویم، اولین چیزی که به ذهن خیلی‌ها می‌رسد سیاست است؛ جلسات رسمی، سخنرانی‌ها، اخبار و فضای جدیِ همیشگی. ولی یک وجه دیگر از شخصیت او هست که شاید کمتر درباره‌اش حرف زده شده باشد؛ آدمی که عاشق کتاب بوده، شعر حفظ می‌کرده، رمان می‌خوانده و ساعت‌ها وقتش را با مطالعه می‌گذرانده.

کتاب «من و کتاب» دقیقاً از همین وجه حرف می‌زند.
از آن آدمی که وسط تمام شلوغی‌های زندگی سیاسی و مذهبی، هنوز برای کتاب ذوق داشته است.

و شاید همین موضوع باعث می‌شود کتاب، برخلاف چیزی که از اسمش انتظار داریم، خشک و رسمی نباشد.

کتابی که بیشتر شبیه گپ‌زدن است تا نصیحت

«من و کتاب» مجموعه‌ای از حرف‌ها، خاطره‌ها و نظرهای آیت‌الله خامنه‌ای درباره کتاب و کتاب‌خوانی است.
ولی حسش بیشتر شبیه این است که یک نفر نشسته روبه‌رویت و از تجربه‌های شخصی‌اش درباره مطالعه حرف می‌زند.

از کتاب‌هایی که در نوجوانی خوانده، از شوق پیدا کردن رمان و تاریخ، از شب‌هایی که با کتاب سر کرده و حتی از اینکه چطور بعضی کتاب‌ها روی فکر و شخصیت آدم اثر می‌گذارند.

چیزی که کتاب را جذاب می‌کند این است که مدام حس نمی‌کنی داری توصیه رسمی می‌خوانی. بیشتر با آدمی روبه‌رو می‌شوی که واقعاً کتاب‌خوان بوده.

آیت‌الله خامنه‌ای؛ بیشتر شبیه یک کتاب‌باز قدیمی

یکی از جالب‌ترین چیزهایی که موقع خواندن کتاب توی ذوق نمی‌زند بلکه غافلگیرت می‌کند، این است که آیت‌الله خامنه‌ای فقط اهل کتاب‌های مذهبی نبوده.

او بارها از علاقه‌اش به رمان، شعر، ادبیات فارسی و تاریخ گفته.
از نویسنده‌ها حرف زده، شعر خوانده و حتی درباره بعضی رمان‌ها نظر داده است.

و این دقیقاً همان بخشی از شخصیت اوست که خیلی‌ها کمتر دیده‌اند.

آدمی که وسط فضای خشک سیاست، هنوز از ادبیات لذت می‌برده.
کسی که معلوم است کتاب برایش فقط ابزار اطلاعات نبوده؛ بلکه بخشی از زندگی‌اش بوده.

وقتی حرف‌هایش درباره کتاب را می‌خوانی، بیشتر از اینکه تصویر یک سیاستمدار جلوی چشمت باشد، تصویر یک آدم اهل مطالعه شکل می‌گیرد؛ کسی که احتمالاً اگر سیاستمدار هم نمی‌شد، باز هم گوشه‌ای میان کتاب‌ها زندگی می‌کرد.

کتاب‌های مرتبط

چرا «من و کتاب» هنوز جذاب است؟

شاید چون این کتاب درباره خودِ مطالعه است؛ درباره رابطه آدم‌ها با کتاب.

این روزها که همه‌چیز خلاصه شده در ویدیوهای کوتاه و اسکرول‌کردن بی‌پایان، خواندن حرف‌های کسی که واقعاً با کتاب زندگی کرده حس متفاوتی دارد.

نه از آن جنس حرف‌های انگیزشیِ کلیشه‌ای.
بلکه از جنس تجربه واقعی.

کتاب مدام یادآوری می‌کند که کتاب‌خوانی فقط برای باسواد شدن نیست؛ برای عمیق‌تر شدن است. برای اینکه آدم دنیا را بهتر بفهمد.

چیزی فراتر از سیاست

چه موافق آیت‌الله خامنه‌ای باشیم چه منتقدش، سخت می‌شود علاقه جدی او به کتاب و ادبیات را نادیده گرفت.

«من و کتاب» دقیقاً همان جایی است که می‌شود این وجه متفاوت را دید؛
وجهی که کمتر تیتر شده، کمتر درباره‌اش حرف زده‌اند و شاید از خیلی از جنبه‌های دیگر ماندگارتر باشد.

این کتاب در نهایت درباره یک چیز ساده است:
اینکه بعضی آدم‌ها، هرجای دنیا و در هر موقعیتی که باشند، باز هم تهِ دلشان یک کتاب‌خوان باقی می‌مانند.

رهبر

«من و کتاب»؛ وقتی رهبر یک کشور از رمان و شعر حرف می‌زند

رهبر

«من و کتاب»؛ وقتی رهبر یک کشور از رمان و شعر حرف می‌زند