کتاب الفبای لازاروس اثر هادی تقی زاده، انتشارات نیماژ

حرکت انسان از جهل به آگاهی و سپس بازگشت دوباره به جهل، شاید دقیق‌ترین توصیف برای تاریخ بشریت باشد. همین سیر تناقض‌آمیز الهام‌بخش «الفبای لازاروس» اثر «هادی تقی‌زاده» شده است. می‌توان خلق این اثر را با «منطق‌الطیر» عطار مقایسه کرد؛ سفری نمادین که همچون حرکت زمان، همواره در گردش و دگرگونی است. نویسنده در تلاش است میان جهل و آگاهی تعادلی بیافریند؛ نقطه‌ای که آن را علم می‌نامیم. در این میان، سحر و جادو نیز نقشی مشابه بر عهده دارد، اما در سوی دیگر این میدان ایستاده است. حاصل این جدال، کشف زبانی تازه و ساختاری سرکش است که شکل متفاوتی از روایت را پدید می‌آورد. تجربه قرنطینه برای «هادی تقی‌زاده» فرصتی ناخواسته اما سرنوشت‌ساز بود؛ فرصتی که در نهایت به تولد «الفبای لازاروس» انجامید. این رمان، نتیجه بازی بزرگ زندگی است؛ بازی‌ای آمیخته با طنزی تلخ که در دل مخمصه‌ای سهمگین جریان دارد. موجودی فرازمینی و بیگانه، پیامبری که ماشین‌ها او را برگزیده‌اند، شاعری که با خواندن اشعارش باران فرو می‌ریزد، سگی که به سخن آمده است و گروهی از شوریدگان و شگفتی‌های دیگر، همگی بخشی از عناصر پررمز و راز داستان «الفبای لازاروس» هستند. «الفبای لازاروس» روایتی آخرالزمانی است؛ داستانی در جهانی دگرگون که به‌واسطه دیواری عظیم به شمال و جنوب تقسیم شده است. جنگی فراگیر بر سر آب آغاز می‌شود و نظام‌های استبدادی در هر دو سوی دیوار بر مردمان حکم می‌رانند. در متن این بحران، مردی از آسمان پدیدار می‌شود و گروهی از مردم را گرد هم می‌آورد تا سفری را آغاز کنند؛ سفری به سوی مکانی که در آن نبرد نهایی و آخرالزمانی رخ خواهد داد. این رمان تنها به روایت خط اصلی بسنده نمی‌کند. در دل آن چندین داستان فرعی و خرده‌روایت جریان دارد که همگی همچون قطعات پازلی به هم پیوسته‌اند و طرح اصلی اثر را کامل می‌کنند. «الفبای لازاروس» با این ساختار، تصویری چندلایه از جهان فروپاشیده و تلاش انسان برای بقا و معنا یافتن در دل ویرانی ترسیم می‌کند.