کتاب اندیشیدن و ملاحظات اخلاقی اثر هانا آرنت، ترجمه عباس باقری (1309)، انتشارات نشر نی

هانا آرنت، نظریه‌پرداز برجسته سیاسی آمریکایی و متولد آلمان، یکی از مهم‌ترین متفکران قرن بیستم به شمار می‌رود. آثار و نوشته‌های او تأثیر عمیقی بر فلسفه و نظریه سیاسی بر جای گذاشت و همچنان الهام‌بخش بسیاری از پژوهشگران است. آرنت در سال ۱۹۰۶ در منطقه لیندن، هانوفر و در خانواده‌ای یهودی دیده به جهان گشود. خانواده او در سه‌سالگی هانا به شهر کونیگزبرگ، مرکز پروس شرقی، نقل مکان کردند تا پدرش که به بیماری سفلیس مبتلا بود، درمان شود. آرنت در خانواده‌ای سکولار و از نظر سیاسی مترقی پرورش یافت؛ مادرش از حامیان جدی سوسیال‌دموکرات‌ها بود. تحصیلات متوسطه خود را در برلین به پایان رساند و سپس وارد دانشگاه ماربورگ شد، جایی که نزد فیلسوف بزرگ، مارتین هایدگر، تحصیل کرد و حتی مدتی رابطه‌ای کوتاه‌مدت با او داشت. در سال ۱۹۲۹، دکترای فلسفه را در دانشگاه هایدلبرگ زیر نظر کارل یاسپرس، فیلسوف اگزیستانسیالیست، دریافت کرد. پایان‌نامه او درباره فلسفه عشق در اندیشه سنت آگوستین بود. هانا آرنت در همان سال با گونتر اشترن ازدواج کرد؛ اما در دهه ۱۹۳۰، با قدرت گرفتن نازی‌ها در آلمان، تبعیض‌های ضدیهودی شدت یافت. در سال ۱۹۳۳، هم‌زمان با به قدرت رسیدن آدولف هیتلر، به سبب انجام تحقیقات درباره یهودستیزی بازداشت و برای مدتی کوتاه در زندان گشتاپو محبوس شد. پس از آزادی، از آلمان گریخت و مدتی را در چکسلواکی و سوئیس سپری کرد و سپس در پاریس ساکن شد. او در این دوران با فعالیت‌های اجتماعی خود، به یهودیان جوان کمک می‌کرد تا به سرزمین فلسطین تحت قیمومیت بریتانیا مهاجرت کنند. آرنت در سال ۱۹۳۷ از اشترن جدا شد و در سال ۱۹۴۰ با هاینریش بلوخر ازدواج کرد. اما با حمله آلمان نازی به فرانسه در همان سال، با وجود از دست دادن تابعیت آلمانی، از سوی مقامات فرانسوی به عنوان «بیگانه» بازداشت شد. او موفق به فرار شد و سرانجام راهی ایالات متحده گردید. در نیویورک اقامت گزید و این شهر تا پایان عمرش خانه اصلی او باقی ماند. در آمریکا به عنوان نویسنده، پژوهشگر و ویراستار فعالیت کرد و نقشی مؤثر در بازسازی فرهنگی جامعه یهودیان ایفا نمود. در سال ۱۹۵۰ تابعیت ایالات متحده را به دست آورد و تنها یک سال بعد با انتشار کتاب «خاستگاه توتالیتاریسم» در سال ۱۹۵۱، شهرتی بین‌المللی یافت. پس از آن آثار مهم دیگری همچون «وضعیت بشر» (۱۹۵۸)، «آیشمن در اورشلیم» و «در باب انقلاب» (۱۹۶۳) را منتشر کرد. آرنت سال‌ها در دانشگاه‌های مختلف آمریکا تدریس کرد، اما همواره از پذیرش موقعیت‌های رسمی با دوره‌های تصدی دائم خودداری می‌کرد. او تا پایان عمر پرکار و اندیشه‌ورز باقی ماند. در سال ۱۹۷۵، در سن ۶۹ سالگی، بر اثر سکته قلبی ناگهان درگذشت و آخرین اثر خود با عنوان «حیات ذهن» را ناتمام گذاشت. هانا آرنت امروز به عنوان یکی از چهره‌های ماندگار فلسفه سیاسی شناخته می‌شود؛ اندیشه‌های او درباره توتالیتاریسم، آزادی، انقلاب و شرایط انسانی همچنان از منابع اصلی در مطالعات علوم سیاسی و فلسفه به شمار می‌رود.