کتاب ذکر است کسی که اهل شکر است اثر محسن عباسی ولدی، انتشارات آیین فطرت

مجموعه «طعم شیرین خدا» با تکیه بر آیات نورانی قرآن کریم و سخنان پرمعنای اهل‌بیت علیهم‌السلام، تلاش می‌کند چهره‌ای روشن از خداوند معرّفی کند و در ادامه، ابعاد گوناگون دین را نیز توضیح دهد. کتاب هفتم این مجموعه که هم‌اکنون در اختیار شماست، به موضوع مهم شکرگزاری می‌پردازد؛ به‌ویژه جایگاه تشکر از واسطۀ نعمت و ارتباط آن با شکر خداوند. در این کتاب همچنین مباحثی ارزشمند دربارۀ شکر عملی و رابطۀ قناعت با شکر خدا مطرح شده است. یکی از نکات اساسی قرآن کریم دربارۀ آرامش دل‌هاست، آنجا که می‌فرماید: «ألا بذکرالله تطمئنّ القلوب؛ آگاه باشید که دل‌ها تنها با یاد خدا آرام می‌گیرند». از سوی دیگر، در روایتی آمده است که حواریون از حضرت عیسی علیه‌السلام پرسیدند: «ای روح خدا! با چه کسی همنشین باشیم؟» آن حضرت پاسخ داد: «با کسی همنشین شوید که دیدنش شما را به یاد خدا اندازد، سخنش بر علم شما بیفزاید و رفتارش شما را به آخرت ترغیب کند». این حدیث شریف نشان می‌دهد که انتخاب همنشین دارای معیارهای خاصی است؛ اما در کنار این معنا، پیام پنهانی نیز دارد. پیام مهم این روایت آن است که ما نیز باید برای اطرافیان خود همنشین خوبی باشیم؛ به‌گونه‌ای که دیدن ما آنان را به یاد خدا بیندازد. اگر به این پیام عمیق توجّه کنیم، دگرگونی بزرگی در رفتار و گفتار خود پدید می‌آوریم. هنگامی که حضور ما دیگران را متذکر خدا کند، در حقیقت خودِ ما «ذکر خدا» می‌شویم. در این حالت، همان‌گونه که قرآن می‌فرماید: «ألا بذکرالله تطمئنّ القلوب»، مجالست با ما سبب آرامش دل‌های اطرافیان خواهد شد. بنابراین وظیفۀ ما این است که مصداق حقیقی «ذکر» شویم تا وجودمان سرچشمۀ آرامش و یاد خدا برای دیگران باشد.