کتاب مشاهیر مرگ: سلاخ خانه کوچک شهر اثر هارولد شکتر، ترجمه بابک طهماسبی، انتشارات خوب

ایالات متحده‌ی آمریکا امروز نیز از خشونت و کشتار ابایی ندارد، اما در قرن‌های هجده و نوزده این اقدامات بسیار سازمان‌یافته‌تر و حساب‌شده‌تر انجام می‌شد. در آن دوران، حدود ۱۰۰ میلیون نفر از بومیان آمریکا در جریان سیاست‌های توسعه‌طلبانه و تصرف اراضی برای ایجاد بزرگ‌ترین، قدرتمندترین، ثروتمندترین و به تعبیر خودشان آزادترین کشور تاریخ، قتل‌عام شدند. دولت‌های مختلف آمریکا با اجرای سیاست‌های تشویقی مهاجرت، سفیدپوستان تازه‌وارد را در سراسر خاک آمریکا پراکنده می‌کردند. یکی از این سیاست‌ها «تملیک به شرط سکونت» بود؛ طرحی که به موجب آن هر خانواده مهاجر با کوچ به نواحی غربی، ده‌ها هکتار زمین رایگان دریافت می‌کرد؛ زمین‌هایی که از طریق کشتار گسترده‌ی بومیان به دست آمده بود. در همین روند، طبقه‌ای از مهاجران شکل گرفتند که در تاریخ آمریکا به «پیشگامان» شهرت یافتند؛ همان کسانی که در سده‌های هجده و نوزده رهسپار غرب شدند و در آنجا ماندگار گشتند. تناقض و تلخی ماجرا در همین واژه‌ی «پیشگام» نهفته است؛ چرا که آنان بر زمین‌های غصب‌شده وارد می‌شدند و از همان آغاز، برده‌داری، خشونت افسارگسیخته و قتل بخشی جدانشدنی از حیات روزمره‌شان بود. کتاب «مشاهیر مرگ: سلاخ‌خانه‌ی کوچک شهر» روایتگر جنایت‌های یکی از همین خانواده‌های مهاجر است؛ خانواده‌ی معروف «بندر» که به «قاتلان سریالی پیشگام‌نشین» شهرت یافتند. هارولد شکتر، نویسنده‌ی کتاب، همچون دیگر آثار خود بار دیگر به تاریخ جنایی آمریکا سر زده و داستان خانواده‌ای را بازگو می‌کند که زنان و مردانش با همدستی برای کسب پول و حتی از سر لذت، دست به قتل‌های پی‌درپی می‌زدند. ماجرا به دهه‌ی ۱۸۷۰ و شهرستان لابت – که نام آن در زبان محلی به‌معنای «جانور» است – در ایالت کانزاس بازمی‌گردد؛ جایی که قصاوت و خون‌ریزی خانواده‌ی بندر به حدی رسید که در افواه عمومی به «بندرهای خون‌خوار» مشهور شدند. «سلاخ‌خانه‌ی کوچک شهر» نه تنها به شرح جنایت‌ها می‌پردازد، بلکه با جزئیات دقیق از ظاهر و رفتار تک‌تک اعضای خانواده در بستر تاریخی و اجتماعی زمان وقوع حوادث سخن می‌گوید و نشان می‌دهد بندرهای خون‌خوار تنها نمونه‌ای از جنایتکاران آن روزگار بودند که به‌دلیل بداقبالی یا شاید سرنوشت، بیش از دیگران رسوا و مشهور شدند.