کتاب طاعون سرخ اثر جک لندن، ترجمه محمود گودرزی (1356)، انتشارات برج

جوان‌مرگی او برای همیشه حسرتی بی‌پایان در دل ما برانگیخته است. مرگ در چهل‌سالگی، آن‌هم برای نویسنده‌ای که بی‌وقفه می‌نوشت و لحظه‌به‌لحظه زندگی خود و هرآنچه می‌دید را به کلمات بدل می‌کرد، بسیار زود بود؛ زودتر از آنچه بتوان تصور کرد. گویی هنوز مجال بسیاری برای گفتن و نوشتن داشت. دوست داشتیم خطابش کنیم و بگوییم: «کار خوبی نکردی که رفتی، آقای جک لندن.» رفتنش اندوهی بزرگ بر جای گذاشت؛ اندوهی که یک سوی آن حسرت ابدی ما بود و سوی دیگر، اشک‌هایی که از کودکی تا بزرگسالی بر سرنوشت غم‌بار قهرمانان داستان‌هایش ریختیم. اندوه ژرف ما ریشه در سرنوشت باک، رنج سپیددندان و سرکشی نومیدانه و جنون‌آمیز مارتین ایدن دارد؛ قهرمانانی که هر یک انعکاس بخشی از خشم، شور و احساسات نویسنده‌ای بودند که سوسیالیستِ آمریکایی نام گرفته است. خشمی که می‌خواست ما را هشدار دهد و بگوید: «ای مردم! بد زندگی می‌کنید.» جهانی که او در آثارش ترسیم می‌کرد، پر از حقیقت تلخ زندگی بود؛ تصویری آینه‌وار از انسان و بی‌عدالتی‌های زمانه. در میان آثارش، داستانی هست که همواره به‌طرزی شگفت معاصر باقی مانده است؛ کتاب «طاعون سرخ». این اثر دیستوپیایی روایتگر آینده‌ای ویران‌شده در دهه‌ هشتم قرن بیست‌ویکم است؛ زمانی که هیچ‌کس به یاد نمی‌آورد پیش از آن همه‌گیری بزرگ، جهان چگونه بوده است. در این روایت هولناک، تنها قهرمان باقی‌مانده، پیرمردی است که مأموریت خود را در مقابله با فراموشی می‌بیند. او می‌خواهد به فرزندانِ فرزندانش بگوید که جهان همیشه چنین ویران و بی‌رحم نبوده است؛ اما در عین حال می‌داند عامل اصلی این نابودی چیزی جز رفتار خودِ انسان نیست. «طاعون سرخ» قصه تلخ ناامیدی و ملالی انسانی است که عمری دراز یافته تا مرزهای تباهی را ببیند؛ انسانی که سرانجام درمی‌یابد هیچ گذشته‌ای سرشار از خوشی و آرامش وجود نداشته، چراکه منفعت‌طلبی سرمایه‌سالارانه همواره بر جهان سایه افکنده است. این حقیقت است که داستان لندن را جاودانه و برای هر دوره‌ای معاصر می‌سازد.