کتاب حنجره زخمی جویبار اثر تقی پورنامداریان، انتشارات سخن

سهراب سپهری از برجسته‌ترین شاعران صاحب‌سبک معاصر به شمار می‌آید. شعر او نه‌تنها از نظر زبانی و سبکی نوآوری دارد، بلکه در زمینه‌ی معنایی نیز تازگی و تفاوت چشمگیری با آثار بسیاری از شاعران هم‌دوره‌اش نشان می‌دهد. سپهری شاعری مردمی است؛ اما مردمی‌بودن او نه به دلیل بازتاب مستقیم رنج‌های سیاسی و اجتماعی زمانه یا فقدان آزادی و برابری، بلکه به سبب پرداختن به جوهره‌ی مشترک انسانیت است. انسانی که با وجود پیشرفت‌های چشمگیر صنعت و تکنولوژی، هر روز بیشتر در دام گرفتاری‌های روزمره فرو می‌رود و از اخلاق، معنویت و آرامش فاصله می‌گیرد. در روزگاری که سلطه‌ی صنعت و گسترش فاصله‌های انسانی بر زندگی سایه افکنده است، سپهری با زبانی ساده و عمیق از غیبت سادگی‌های ناب، شفافیت روح کودکی و صفای بی‌ریای انسان اولیه سخن می‌گوید. او در برابر چهره‌ی سرد «انسان تکنیکی»، به ستایش «انسان کودک» می‌پردازد و زیبایی طبیعت را به ‌عنوان جلوه‌ای از معنویت اصیل بشری بزرگ می‌دارد. کتاب حاضر با تمرکز بر همین ویژگی‌ها، به نقد و تفسیر آثار این شاعر نام‌آشنای ادب معاصر ایران اختصاص یافته و تلاش می‌کند خواننده را با لایه‌های فکری، معنوی و هنری سهراب سپهری آشنا سازد.