کتاب دوساکس، رمان و یتیم‌ها اثر ژان لوک لاگارس، ترجمه روشنک رضا، انتشارات قطره

رمان «دوساکس» بار دیگر ماجرای همان سه نفر را روایت می‌کند؛ ژرژ، الن و شونژک. این‌بار نیز با همان داستان روبه‌رو هستیم؛ داستانی از عشق، جدایی و دیداری دوباره که از زبان و زاویۀ دید هر یک از شخصیت‌ها بازگو می‌شود. رشته‌ای از خاطرات در دل روایت جریان دارد؛ گاهی آن را قطع می‌کند، گاهی همراهش می‌شود و گاهی نیز بر ابهام و پیچیدگی آن می‌افزاید. «دوساکس» رمانی است با ریشه‌ای تاریخی که با زبانی تأثیرگذار و نثری دقیق و سرشار از ظرافت نوشته شده است. نویسنده با بازی هوشمندانه در تکرارها، چرخه‌ای می‌سازد که همچون چرخی، ارابۀ روایت را پیش می‌راند و مخاطب را به درون جهان داستان می‌کشاند. رمان «یتیم‌ها» در مقابل، روایتی کوتاه‌تر و فشرده‌تر دارد؛ داستانی که هم می‌تواند یک حکایت باشد، هم یک افسانه، و حتی خلاصه‌ای به‌اندازۀ یک پاراگراف. در این داستان، چهار مرد در برابر یک زن قرار می‌گیرند؛ سه جوان و یک مرد سالخورده که شاید پدر، نیای خاندان یا حتی پادشاه پیر سرزمینی خیالی باشد. زن در کنار آنهاست اما در عین حال جدا از آنان؛ نمی‌تواند از ایشان دل بکند، اما فاصله‌ای میانشان وجود دارد. مرد مسن‌تر سرنوشت محتومی دارد؛ مرگ، فرار یا رها کردن دیگران، و پس از او زن درمی‌یابد که جوان‌ترها نیز در فکر گریز هستند. با این همه، ناتوانی در عمل موجب می‌شود این فرار احتمالی هیچ‌گاه به وقوع نپیوندد. «یتیم‌ها» داستانی است از انتظار، گریز ناکام و تعلیق مداوم که تصویری روشن از محدودیت‌های انسان در برابر سرنوشت ارائه می‌دهد.