کتاب شش رساله اثر افلاطون، ترجمه محمدعلی فروغی، انتشارات هرمس

افلاطون، بنیان‌گذار مکتب افلاطونی و نخستین مؤسسه آموزش عالی در جهان غرب به شمار می‌رود. او در کنار سقراط و شاگرد برجسته‌اش، ارسطو، از مهم‌ترین و تأثیرگذارترین چهره‌ها در تاریخ بشریت محسوب می‌شود. این سه فیلسوف را به‌عنوان شخصیت‌های محوری فلسفه یونان باستان و اندیشه غرب می‌شناسند. افلاطون مبتکر نگارش گفتگوهای مکتوب و بنیان‌گذار سبک دیالکتیکی در فلسفه بود. او را همچنین بنیان‌گذار فلسفه سیاسی غرب می‌دانند. برجسته‌ترین دستاورد فلسفی او، نظریه «مثل» یا همان «نظریه اشکال» است که از طریق عقل محض قابل درک است. در این نظریه، افلاطون راه‌حلی برای مسئله کلیات ارائه می‌دهد؛ موضوعی که بعدها با عنوان «رئالیسم افلاطونی» یا «ایده‌آلیسم افلاطونی» شناخته شد. نکته مهم آن است که برخلاف آثار بسیاری از هم‌عصران او، مجموعه آثار افلاطون در طول بیش از دو هزار و چهارصد سال تقریباً به‌طور کامل حفظ شده است. ارسطو بر این باور بود که آموزه‌های افلاطون تحت تأثیر مستقیم تعالیم فیثاغورث قرار دارد. سیسرو نیز همین ادعا را تأیید کرده و می‌گوید: «افلاطون علوم و اندیشه‌های خود را از فیثاغورث آموخت.» فیثاغورث معتقد بود که اساس جهان بر عدد است و تمام کیهان ریشه در اصول عددی دارد. او برای نخستین بار مفهوم «صورت» را از «ماده» متمایز کرد و جهان محسوس و فیزیکی را بازتابی و تقلیدی از جهان ابدی ریاضی دانست. این دیدگاه‌ها تأثیر عمیقی بر فیلسوفانی چون هراکلیتوس، پارمنیدس و خود افلاطون بر جای گذاشت. از جمله رساله‌های مشهور افلاطون می‌توان به «دفاع از سقراط»، «فیدون»، «خارمیدس»، «کریتون»، «فدروس» و «منون» اشاره کرد. در مجموع، شش رساله برجسته از او در این مجموعه گردآوری و ترجمه شده است.