کتاب چهار و چند نمایشنامه دیگر اثر ساموئل بکت، ترجمه پویان غفاری، انتشارات افراز

در این کتاب چهار نمایشنامه‌ تلویزیونی از ساموئل بکت گردآوری شده است؛ آثاری که نویسنده خود آن‌ها را، یا بلافاصله پس از نگارش و یا با فاصله‌ای یک تا دو سال، کارگردانی کرده است. این نمایشنامه‌ها عبارت‌اند از: «چهار» (۱۹۸۰، اجرا ۱۹۸۱)، «سه نوازی شبخ» (۱۹۷۵، اجرا ۱۹۷۷)، «... مگر ابرهای...» (۱۹۷۶، اجرا ۱۹۷۹) و «شب رویاها» (۱۹۸۲، اجرا ۱۹۸۲). این آثار نمونه‌هایی شاخص از آنچه ژیل دلوز، فیلسوف برجسته‌ معاصر فرانسوی، در مقاله‌ی مهم خود با عنوان «فرسودگی» زبان تصویر و فضاها می‌نامد، به حساب می‌آیند. مقاله‌ی «فرسودگی» حدود نیمی از این کتاب را به خود اختصاص داده و نشان می‌دهد که چگونه بکت با زبان خاص خود کلمات و صداها را در تصاویر تلویزیونی تلفیق می‌کند. به تعبیر دلوز، این زبان روایی در دل رمان زاده می‌شود، از مسیر تئاتر عبور می‌کند و سرانجام راز تدوین و شکل‌گیری خود را در رسانه‌ی تلویزیون بازمی‌یابد. در این شیوه، صدا پیشاپیش ضبط و بر تصویری که همواره در حال شکل گرفتن است قرار داده می‌شود؛ و درست در همین نقطه است که ویژگی منحصربه‌فرد «اثر ادبی تلویزیونی» در کار بکت پدیدار می‌شود.