کتاب واحه زمردین اثر سهراب سپهری، ترجمه داریوش شایگان، انتشارات هرمس

واحهٔ زمردین گزیده‌ای از اشعار سهراب سپهری (۱۳۰۷–۱۳۵۹)، شاعر، نویسنده و نقاش برجستهٔ معاصر ایران است. سهراب بی‌تردید یکی از بزرگ‌ترین شاعران نوگرای ایران به‌شمار می‌آید. او که هم شاعر است و هم نقاش، در اشعارش لحظه‌های شاعرانه را به‌سان طراحی‌هایی ظریف بازآفرینی می‌کند و در نقاشی‌هایش، ردپای روشنی از روح شعر به چشم می‌خورد. سرچشمهٔ هر دو هنر او یکی است: نوعی همدلی و پیوند سحرانگیز با طبیعت، نگاه ژرف به شگفتی‌های لحظه‌ها و گوش‌سپردن به تپش‌های پنهانی که جان‌بخش انسان‌ها و جهان پیرامون است. در ژرفای این نگاه، می‌توان غم غربت موطن اصل و تمنای دست‌یابی به چشمهٔ زایندهٔ هستی را احساس کرد. انزوا که شیوهٔ زیستن سپهری بود، در زبان و سبک شاعرانه‌اش نیز بازتابی آشکار دارد. او بی‌اعتنا به حادثه‌های روزمره، جریان‌های فکری رایج یا کشمکش‌های سیاسی زمانه، چشم به افق‌های شگفت می‌دوزد؛ افق‌هایی که در هر دم و هر لحظه، راز سرنوشت ناپیدای جهان را رقم می‌زنند. با این همه، سپهری شاعری سرگشته و مویه‌گر بر خرابه‌های روزگار خود نیست؛ درد او از حسرت یافتن جایگاهی می‌آید که سرچشمهٔ تمام تجربه‌های معنوی انسان است، جایگاهی که در پیوندی درونی با هستی آشکار می‌شود. گزینش و ترجمهٔ اشعار این مجموعه به زبان فرانسه را داریوش شایگان بر عهده داشته است؛ اندیشمند و منتقدی شناخته‌شده که سال‌ها زیست و نزدیکی او با زبان و فرهنگ فرانسه، امکان ترجمه‌ای دقیق و هنرمندانه را فراهم کرده است. کتاب «واحهٔ زمردین» شامل ۲۱ شعر مهم از سهراب سپهری و همچنین بخشی برگزیده از منظومهٔ مشهور «صدای پای آب» است؛ اثری که جلوه‌ای از نگاه شاعر به جهان و عمق اندیشه‌های او را به‌خوبی نمایان می‌کند.