کتاب آفتاب‌گردان‌های کور اثر آلبرتو مندس، ترجمه سحر قدیمی، انتشارات خوب

«آفتابگردان‌های کور» رمانی نوشته‌ی آلبرتو مندس، نویسنده‌ی برجسته‌ی اسپانیایی است. این اثر در سال ۲۰۰۴ موفق به دریافت جایزه‌ی نقد روایت کاستیلیان شد و یک سال بعد، در ۲۰۰۵، جایزه‌ی ملی روایت را نیز از آن خود کرد. کتاب از چهار داستان کوتاه درهم‌تنیده تشکیل شده است. هر فصل روایتی متفاوت را بیان می‌کند، اما در نهایت داستان‌ها با رشته‌ای مشترک به هم متصل می‌شوند؛ رشته‌ای از رویدادهای تاریخی که میان سال‌های ۱۹۳۹ تا ۱۹۴۲، در دوران پس از جنگ داخلی اسپانیا، بر زندگی شخصیت‌ها سایه انداخته است. هدف مندس در این رمان، بازنمایی پیامدهای تلخ جنگ داخلی و نشان‌دادن عمق رنجی است که مردم اسپانیا در آن سال‌ها متحمل شدند. با این حال، محور اصلی داستان «آفتابگردان‌های کور» زندگی پسری به نام لورنزو است. لورنزو که حالا بزرگ‌تر شده، خاطرات کودکی و ۹ سالگی خود در خلال جنگ داخلی اسپانیا را به‌یاد می‌آورد. او همراه با مادرش، النا، و پدرش، ریکاردو، روزگار می‌گذراند. ریکاردو، نویسنده‌ای روشنفکر، به دلیل مخالفت سیاسی با حکومت ملی‌گرا و ترس از دستگیری، ناچار است خانه را به مخفیگاه تبدیل کند. او در بخشی از کمد خانه پنهان می‌شود و تنها زمانی بیرون می‌آید که همه‌ی پنجره‌ها بسته باشند تا نشانی از حضورش آشکار نشود. این پنهان‌زیستیِ ریکاردو بار مسئولیت خانواده را به دوش النا انداخته است. او علاوه بر مراقبت از فرزندش، مجبور است وانمود کند شوهرش دیگر زنده نیست. در همین رفت‌وآمدهای روزانه برای بردن لورنزو به مدرسه، کشیش سالوادور ــ که معلم لورنزو نیز هست ــ به النا دل می‌بازد. سالوادور گمان می‌کند همسر النا کشته شده است و همین تصور، او را تا مرز کنار گذاشتن لباس روحانیت و ترک جایگاه کشیشی پیش می‌برد؛ زیرا در پی برقراری رابطه‌ای عاشقانه با النا است. این روایت دردناک، لایه‌های پنهان زندگی در سایه‌ی جنگ و استبداد سیاسی را آشکار می‌کند؛ جایی که عشق، ترس، باور و خیانت در هم می‌آمیزند و سرنوشت انسان‌ها را دگرگون می‌سازند.