کتاب نقاشی قهوه‌خانه‌ای اثر داود محمدی فرد، انتشارات لنجوان

هنر ذاتاً با زیبایی درآمیخته است و زیبایی نیز جوهره‌ی هنر را تشکیل می‌دهد؛ این دو از یکدیگر جدایی‌ناپذیرند و همچون تار و پود، در هم تنیده‌اند. جلوه‌ی هنر محدود به قشر خاصی نیست؛ نه عامی را بازمی‌شناسد و نه تحصیل‌کرده را، چراکه همین‌که دل صاف و روشن شود، کوچک‌ترین جرقه‌ای از ذوق می‌تواند بازتابی از زیبایی را به تصویر بکشد. گاه این زیبایی در آکادمی‌های هنری با طراحی‌ها و دیزاین‌های حرفه‌ای نمایان می‌شود و گاه در حیاط قهوه‌خانه‌ای قدیمی که با دیزی داغ، بخار چای در استکان‌های کمر باریک و قل‌قل قلیان‌ها آکنده است. عطر تنباکوی خوانسار و کاشان در فضای مه‌آلود آن‌چنان با لحظه آمیخته می‌شود که خود صحنه‌ای از هنر ناب و زندگی اصیل ایرانی را پیش چشم می‌گذارد.