کتاب به افق پاریس اثر الکس جورج، ترجمه اسدالله امرایی، انتشارات برج

پاریس به شکلی شگفت‌انگیز، قلب تپنده‌ی گونه‌ای از زیستن است که نمونه‌ی مشابهی در هیچ‌جای جهان و در هیچ برهه‌ای از تاریخ وجود نداشته است. این شهرِ جادویی، هیبتی اسرارآمیز و مسحورکننده دارد؛ به‌ویژه در دوره‌ی خاص پس از انقلاب کبیر فرانسه تا اواخر دهه‌ی ۱۳۴۰ خورشیدی (۱۹۶۰ میلادی). بااین‌حال، عصر طلایی و باشکوه پاریس در سه دهه‌ی نخست قرن بیستم رقم خورد؛ دورانی که حضوری پرشکوه از نویسندگان، شاعران، نقاشان، فیلم‌سازان و منتقدان از ملیت‌ها و زبان‌های گوناگون در این شهر گرد آمدند و هر لحظه از حضورشان تاریخ هنر و ادبیات را دگرگون کرد. از دالی، پیکاسو، مودیلیانی و من‌ری گرفته تا بونوئل، همینگوی، فیتزجرالد و گرترود استاین، همگی پاریس را به شهری برای زیستنِ مداوم در عیش و شور بدل کردند. «الکس جورج» در رمان «به افق پاریس» یا همان «به وقت پاریس»، کوشیده بخشی از این راز پنهان و جادوی ماندگار را بازآفرینی و روایت کند. رمان «به افق پاریس» اثری هزارتووار و سرشار از خیال‌پردازی و بازی‌های ذهنی است؛ روایتی که در هیچ لحظه‌ای از شور، هیجان و سرزندگی تهی نمی‌شود. در این کتاب، نویسندگان، نقاشان، روزنامه‌نگاران و حتی منشی مارسل پروست (!) حضوری پررنگ و متفاوت دارند؛ حضوری که سراسر از اسرار، کامیابی‌ها و ناکامی‌ها، شادمانی‌ها و سرخوردگی‌ها با شیدایی خاصی حکایت می‌کند. این رمان، داستان سرگردانی‌ها و سرگردانانی است که با وجود تسخیرشدگی از جادوی پاریس، خلأ و فقدانی در درونشان آن‌ها را به یکدیگر پیوند می‌دهد. همین پیوند پنهان، دلیل آن است که «به افق پاریس» در هر سطر خود ما را می‌خواند و به قلب پرهیاهو و رویایی این شهر جاودانه فرامی‌برد.