کتاب پدر مادر قطار وحشت اثر مارتین هکمانز، ترجمه بهروز قنبرحسینی، انتشارات قطره

کتاب «پدر، مادر، قطار وحشت» شامل یک نمایشنامهٔ مدرن آلمانی است که در هفت صحنه نوشته شده و تنها سه شخصیت دارد: «پدر، یوهان کلاین»، «مادر، آنه کلاین» و «پسر، اوتو کلاین». آغاز نمایشنامه با گفت‌وگوی مادر و پسر شروع می‌شود؛ آن‌ها در تدارک شبی خوش و آرام در خانه هستند. اما ناگهان با صدای در، فضایی تازه شکل می‌گیرد و قصه مسیر دیگری پیدا می‌کند. پرسش اصلی این است: داستان چه خواهد بود؟ نمایشنامه به عنوان یکی از قالب‌های مهم ادبی، متنی است که برای اجرا روی صحنه یا هر مکان نمایشی دیگر نوشته می‌شود. گرچه شباهت‌هایی با رمان، داستان یا فیلم‌نامه دارد، اما رسانه‌ای مستقل و ساختاری ویژه به شمار می‌آید. نخستین نمونه‌های شناخته‌شدهٔ نمایشنامه به دوران باستان و یونان بازمی‌گردند. نمایشنامه‌ها با شیوه‌ها و ساختارهای گوناگون نوشته می‌شوند، اما هدف مشترک همهٔ آن‌ها ارائهٔ طرحی روشن برای کارگردان و بازیگران در زمان اجرا است. برخی متن‌های نمایشی صرفاً برای خوانده شدن نوشته می‌شوند و هرگز روی صحنه نمی‌روند؛ این دسته از آثار را «کلوزت» (Closet) می‌نامند. در تاریخ ادبیات نمایشی جهان، نام‌هایی درخشان وجود دارد؛ از یونان باستان می‌توان به «آیسخولوس»، «سوفوکل» و «اوریپید» اشاره کرد. در اروپا، چهره‌هایی چون «شکسپیر» و «هارولد پینتر» در انگلستان، «مولیر» در فرانسه، «هنریک ایبسن» در نروژ، «آگوست استریندبرگ» در سوئد، «برتولت برشت» در آلمان، «ساموئل بکت» در ایرلند و «یوجین اونیل» در آمریکا در شمار برجسته‌ترین نمایشنامه‌نویسان قرار دارند. در ادبیات نمایشی ایران نیز نویسندگان بسیاری نام‌آور شده‌اند. از میان آنان می‌توان به «بهرام بیضائی»، «عباس نعلبندیان»، «اکبر رادی»، «غلامحسین ساعدی»، «بهمن فُرسی»، «محسن یلفانی»، «نغمه ثمینی»، «محمد رضایی‌راد»، «محمد یعقوبی»، «محمد رحمانیان»، «علیرضا نادری» و «محمد چرمشیر» اشاره کرد که هر یک در شکل‌گیری و گسترش تئاتر و نمایشنامه‌نویسی معاصر سهمی ارزشمند داشته‌اند.