کتاب باده عشق اثر نصرالله پورجوادی، انتشارات کارنامه

کتاب «باده عشق» پژوهشی ارزشمند از نصرالله پورجوادی در زمینه معنای باده در شعر عرفانی فارسی است. در این اثر، نویسنده به بررسی ریشه‌ها و کاربردهای اصطلاح باده در شعر عارفانه پرداخته و تلاش کرده است دقیق‌ترین پاسخ‌ها را به پرسش‌های بنیادین درباره این واژه ارائه دهد. در ادبیات عرفانی ایران، باده و مترادف‌های آن مانند می، خمر، شراب و مدام، همگی از مهم‌ترین مفاهیم نمادین به شمار می‌روند. پورجوادی در «باده عشق» می‌پرسد که این واژه‌ها از چه زمانی به عنوان نماد عشق و محبت در متون صوفیانه به کار گرفته شدند و در کنار آن، به مفاهیم وابسته‌ای همچون جام، ساقی، میکده، پیر مغان، خرابات و دیگر اصطلاحات عرفانی نیز معناشناسی دقیقی ارائه می‌دهد. نویسنده ضمن ارزیابی این موضوعات از منظری تاریخی، ابزار و چارچوبی تحلیلی در اختیار خواننده قرار می‌دهد تا بتواند رمز و رازهای مضامین نمادین و استعاری شعر صوفیانه و عاشقانه فارسی را بهتر درک کند. کتاب «باده عشق» در هشت بخش نوشته شده و هر بخش با عنوانی مستقل به موضوعی خاص می‌پردازد. پورجوادی در این بخش‌ها به چگونگی ورود مفهوم عشق به ساحت تصوف می‌پردازد و مسیر آن را از فلسفه تا عرفان پی می‌گیرد. او در این تحلیل‌ها از مفهوم محبت و عشق سخن می‌گوید و معنای شراب را هم در بعد حقیقی و هم در بعد عرفانی واکاوی می‌کند. همچنین به دگرگونی‌های معنای باده در شعر فارسی توجه داشته و پیوند آن را با تحولات معنای عشق مورد بررسی قرار می‌دهد. «باده عشق» اثری است که با رویکردی تحلیلی و تاریخ‌نگرانه، به مخاطب علاقه‌مند کمک می‌کند تا با لایه‌های پنهان و تأویل‌های عرفانی شعر فارسی بیشتر آشنا شود و جایگاه نماد باده را در ادب صوفیانه بهتر درک کند.