کتاب بچه‌های قالی‌باف‌خانه اثر هوشنگ مرادی کرمانی، انتشارات معین

رمان «بچه‌های قالیبافخانه» اثر «هوشنگ مرادی کرمانی» روایتگر رنج‌ها و سختی‌های کودکانی است که دوران کودکی و نوجوانی خود را در کارگاه‌های قالیبافی و در شرایط طاقت‌فرسا سپری می‌کنند. نویسنده در این اثر با نثری روان و سرشار از واقعیت‌های زندگی، به بازنمایی سرنوشت این کودکان پرداخته و تلخی‌های آن دوران را به شکلی عمیق و تاثیرگذار به تصویر کشیده است. نخستین قصه از مجموعه «بچه‌های قالیبافخانه» درباره پسربچه‌ای به نام «نمکو» است. او فرزند خانواده‌ای فقیر در یکی از روستاهای کرمان به شمار می‌آید و به دلیل تنگدستی پدرش، «یدالله»، ناچار به کار در کارگاه قالیبافی می‌شود. یدالله با کندن و فروش خار و خس بیابان امرار معاش می‌کرد، اما تحت فشار مأموران ارباب روستا همان اندک دارایی خود را نیز از دست می‌دهد. نمکو در کارگاه با پسر دیگری به نام «صفرو» آشنا می‌شود؛ پسری که او نیز در شرایطی مشابه با رنج‌های فراوان زندگی می‌کند. این سختی‌ها سبب نزدیکی و همدلی بیشتر میان نمکو و صفرو می‌شود، تا جایی که شدت فشارها آن دو را به فکر فرار می‌اندازد. داستان دوم به پسری به نام «رضو» می‌پردازد؛ کودکی که زیر بار ظلم ارباب، فقر، گرسنگی و کار طاقت‌فرسا به ستوه آمده است. فشارهای طاقت‌فرسا آرامش و امید او را از بین می‌برد و او نیز مانند بسیاری از «بچه‌های قالیبافخانه» با سرنوشتی تلخ و دشوار دست به گریبان است. هوشنگ مرادی کرمانی در نگارش این کتاب از خاطرات دوران کودکی خود در سیرچ کرمان و روستاهای اطراف الهام گرفته است. همین بهره‌گیری از تجربیات شخصی باعث شده است که ماجراها و رنج‌های شخصیت‌ها واقعی‌تر جلوه کنند و نویسنده برای نشان دادن عمق فاجعه، نیازی به اغراق و بزرگ‌نمایی نداشته باشد. کتاب «بچه‌های قالیبافخانه» که شامل دو خرده‌داستان است، به دلیل همین پیوند عمیق با واقعیت زندگی روستایی، تاثیری عاطفی و ماندگار بر خواننده می‌گذارد و به یکی از ماندگارترین آثار مرادی کرمانی تبدیل شده است.