کتاب در سایه آفتاب اثر تقی پورنامداریان، انتشارات سخن

نویسنده در این کتاب کوشیده است سرچشمه و منشأ عادت‌ستیزی‌های موجود در زبان و بیان شعر مولوی را آشکار سازد. او برای این منظور، بحثی با عنوان «عشق و غزل» مطرح کرده تا زمینه‌ای برای مقایسه شعر مولوی با میراث شعری پیش از او فراهم شود و همچنین نشان دهد که مولوی چه نوآوری‌ها و تحولاتی در این سنت به وجود آورده است. بخش بعدی کتاب به بررسی زبان قرآن اختصاص دارد؛ به‌ویژه آن بخش از شیوه‌ بیانی خاص قرآن که بیشترین تأثیر را بر ذهن و زبان مولوی نهاده است. نویسنده در ادامه، به تحلیل تأثیر جهان‌بینی عرفانی و تجربه‌های ویژه برخاسته از آن می‌پردازد و این تجربه‌ها را با بافت وحی مقایسه می‌کند تا نشان دهد چگونه این نگاه عرفانی در شکل‌گیری زبان مولوی اثرگذار بوده است. در بخش دیگر، به‌طور مشخص تحولاتی بررسی می‌شود که مولوی در نتیجه تأثر از جهان‌بینی عرفانی و تجربه‌های درونی بر زبان غزل فارسی پدید آورده است. این تحولات نه‌تنها ساختار زبانی را دگرگون کرده، بلکه به سبکی نو در بیان عاطفی و عرفانی رسیده است. یکی از مباحث مهم کتاب به اسباب «ساخت‌شکنی در غزل مولوی» اختصاص یافته است. نویسنده به‌ویژه به ساخت‌شکنی‌هایی توجه دارد که سبب ایجاد ابهام‌های گوناگون در غزل‌های مولوی شده و همین ابهام‌ها غزل او را از دیگر شاعران متمایز کرده است. بخش پایانی کتاب به شیوه بدیع داستان‌پردازی مولوی در مثنوی می‌پردازد. در این بخش، علاوه بر تحلیل خلاقیت‌های روایی مولوی، ساخت‌شکنی‌های دیگری بررسی می‌شود که مثنوی او را از دیگر مثنوی‌های عرفانی ممتاز ساخته و جایگاه ویژه‌ای در ادبیات فارسی برایش رقم زده است.