کتاب بیان بدنی بازیگر اثر کلود شالاگیه، ترجمه قطب الدین صادقی، انتشارات قطره

این کتاب تلاشی است برای ارائهٔ یک راه‌حل اسلوب‌شناختی (متدولوژیک) در زمینهٔ «بیان بدنی» بازیگر؛ در عین حال به تشریح تکنیک‌های کار و معرفی برخی پژوهش‌های آموزشی مرتبط نیز می‌پردازد. در میان تشتت جریان‌های فکری و تنوع روش‌های موجود، انتخاب موضوعی روشن و متمرکز اهمیتی اساسی دارد. این اثر بازتابی از مرحلهٔ کنونی تحقیقات ماست؛ کتاب نه ادعا می‌کند که نقطهٔ پایانی بر این مبحث نهاده است و نه پاسخی قطعی برای تمام پرسش‌های موجود دارد. هدف ما صرفاً عرضهٔ حاصل کار بر دیگران است، با این امید که هر فرد بتواند از رهگذر آن به شناخت و تفسیر بهتر خویش دست یابد. از همین‌رو، نه به نقد مستقیم روش‌های پژوهشی دیگر می‌پردازیم و نه قصد نادیده گرفتن آن‌ها را داریم. برعکس، باور ما بر این است که به جای توقف بر تفاوت روش‌ها – که امری بی‌حاصل و بازدارنده است – باید پایه‌های مشترک میان آن‌ها را جست‌وجو کرد تا بتوان فنون گوناگون را، که غالباً مکمل یکدیگرند، هر چه عمیق‌تر توسعه داد. کوشش ما مبتنی بر این است که به‌روشنی نشان دهیم «بیان بدنی» به چه معناست و چه جایگاهی دارد. در نگاه ما «بیان بدنی» یا «زبان حرکت» شکلی ویژه از بیان است که شیوهٔ کار و توجیهات درونی‌اش باید در بطن خود کشف و بازآفرینی شود. از این منظر، بیان بدنی نه در چارچوب حرکات بازآفرینی‌شدهٔ هنرهای نمایشی چون رقص و پانتومیم قرار می‌گیرد و نه منحصراً در حوزهٔ جریان‌های آموزشی و توان‌بخشی مانند «نمایش‌درمانی» یا «روش‌های روانی–حرکتی» نظیر رهاسازی عضلانی. با این حال نمی‌توان انکار کرد که «بیان بدنی» می‌تواند تأثیری ژرف بر تمامی این عرصه‌ها بگذارد. به‌عنوان یک فن نوین، «بیان بدنی» واقعیتی تازه است که همچنان نیازمند پژوهش، تجربه و تمرین بسیار می‌باشد تا بتواند کاستی‌ها و محدودیت‌های خود را پشت سر بگذارد و به بلوغ برسد. این شیوه از طریق برخی جلوه‌های حیات بدنی که با مفهوم «تصویر بدن» بازشناخته می‌شوند، امکان فهم و درک می‌یابد. ازاین‌رو، حضور بدنی فرد در جهان، حضوری ذاتاً معنادار است که جلوه‌های آن در پویایی حرکت آشکار می‌شود. با این وجود، حقیقت آن است که بسیاری از بدن‌ها هنوز به «بدنی بیان‌گر» بدل نشده‌اند، چراکه طرح مسئلهٔ «تصویر بدن» همواره با طرح تصویری از جهان و چگونگی بازنمایی آن در ارتباط است.