کتاب کوری عصاکش کور دگر اثر گرت هوفمان، ترجمه محمد همتی، انتشارات برج

نقاشان رنسانس به شکلی برگشت‌ناپذیر نگاه انسان به جهان را دگرگون کردند. این دوره سرشار از نوابغی بود که تخیل و شناختشان هم‌زمان و هم‌سو پیش می‌رفت و از آن زمان تا امروز، انسان برای فهم و مواجهه با پدیده‌های جهان، ناگزیر از نگریستن از دریچه‌ی چشمان آنان و پیچ‌وخم اندیشه‌هایشان شده است. از لئوناردو داوینچی، میکل‌آنژ و رافائل گرفته تا کارواجیو، بوتیچلی، بوش و بروگل، هر یک در سبک و بیان خود دست به انقلابی زده‌اند که هنوز نیز با شگفتی به آثارشان می‌نگریم؛ گویی تاریخ را متوقف ساخته و نگاهشان را از فراسوی زمان به سوی ما دوخته‌اند. پیتر بروگل، نقاش برجسته‌ی هلندی و خالق مناظر روستایی، با الهام از اسطوره‌ی ایکاروس و سنت یونانی-هلنی، سقوط مرگبار او را به روایتی درباره‌ی تنهایی، بی‌پناهی و تک‌افتادگی انسان در جهان بدل کرد. او همچنین با تکیه بر متنی انجیل‌گون، اثر ماندگار «کوری عصاکش کور دگر» را آفرید؛ نقاشی‌ای تلخ، تکان‌دهنده و در عین حال آمیخته به طنزی تلخ که تماشاگر را میان حیرت و خنده‌ای گزنده معلق می‌گذارد. کتاب «کوری عصاکش کور دگر» اثر گرت هوفمان نویسنده‌ی آلمانی، مستقیماً از این شاهکار بروگل الهام گرفته است. هوفمان در داستان خود، سرنوشت تراژیک و توأمان مسخره‌ی انسانی را بازمی‌نماید که اسیر جهل و نابینایی‌ست؛ انسانی که تنها سویه‌ی تاریک و سیاه جهان را می‌بیند و هیچ راهی جز سقوط ندارد. این رمان در حقیقت کوششی است برای روایت‌پردازی از دل یک نقاشی؛ تلاشی که با ایجازی مثال‌زدنی هم تاریخ را فرا می‌خواند و هم میان نقاشی و ادبیات پیوندی ژرف برقرار می‌سازد.