کتاب هنر در آگورای معاصر اثر بوریس گرویس، ترجمه اشکان صالحی، انتشارات نشر نی

اگر همه‌چیز در جهان بتواند منبع تجربه‌ای زیبایی‌شناختی تلقی شود، آنگاه هنر دیگر برخوردار از جایگاهی ممتاز نخواهد بود. در این وضعیت، هنر در میانه‌ی رابطه‌ی سوژه و جهان قرار می‌گیرد و هر گفتمان زیبایی‌شناختی که برای توجیه اهمیت آن به کار رود، ناگزیر به تضعیف همان جایگاه نیز می‌انجامد. بوریس گرویس در جستارهای این کتاب می‌کوشد از تلقی‌های تثبیت‌شده‌ی زیبایی‌شناسانه و جامعه‌شناسانه درباره‌ی هنر فاصله بگیرد. این دیدگاه‌های غالب اغلب بر موقعیت تماشاگر و مصرف‌کننده تأکید دارند و هنر را در نسبت با دریافت‌کننده تعریف می‌کنند؛ اما گرویس نگاه دیگری پیشنهاد می‌دهد. به جای تمرکز بر چشم‌انداز مخاطب، او دعوت می‌کند تا هنر از زاویه‌ی تولیدکننده دیده شود؛ تولیدکننده‌ای که نمی‌پرسد «هنر شبیه چیست؟» یا «منشأ آن کجاست؟» بلکه پرسش بنیادی‌تری را پیش می‌کشد: «چرا هنر اساساً وجود دارد؟» این جابه‌جایی نگاه، باب تازه‌ای در فهم چیستی و ضرورت هنر می‌گشاید.