کتاب درآمدی بر زیباشناسی اسلامی اثر اولیور لیمن، ترجمه محمدرضا ابوالقاسمی، انتشارات ماهی

اغلب چنین استدلال می‌شود که در آفرینش هنر اسلامی نوعی آگاهی ویژه به کار رفته است. گفته می‌شود هنر اسلامی با سایر اشکال هنری تفاوت بنیادین دارد، مسلمانان مجاز به تصویرگری انسان در آثار خود نیستند و خوشنویسی والاترین شکل هنر اسلامی به شمار می‌آید. با این حال، الیور لیمن این دیدگاه‌ها را به چالش می‌کشد و معتقد است بسیاری از آن‌ها نادرست‌اند. او بر این باور است که معیارهای تحلیل هنر اسلامی باید همان معیارهایی باشند که در ارزیابی هنر به طور کلی به کار می‌روند و تلاش برای قرار دادن هنر اسلامی در قالبی محدود و خاص، نتیجه نگاه شرق‌شناسانه است. لیمن همچنین تأثیر تصوف بر زیبایی‌شناسی اسلامی را مورد انتقاد قرار می‌دهد و بیان می‌کند که این ارتباط اغلب گمراه‌کننده است و در درک ماهیت اسلام و بیان هنری آن دقت لازم را ندارد. او مباحثی گسترده در حوزه‌های گوناگون شامل نقاشی، خوشنویسی، معماری، باغ‌سازی، ادبیات، فیلم و موسیقی مطرح می‌کند و به تفسیر و جایگاه قرآن توجه ویژه‌ای نشان می‌دهد. یکی از موضوعات اصلی که او بررسی می‌کند، پرسشی است درباره معنای معجزه‌آسای قرآن به عنوان یک مخلوق ادبی. لیمن برای روشن شدن این مسئله دو داستان قرآنی را تحلیل می‌کند: روایت یوسف و زلیخا و ماجرای سلیمان و ملکه سبا. او با بهره‌گیری از نمونه‌هایی برگرفته از تاریخ، هنر، فلسفه، الهیات و همچنین آثار و مصنوعات تمدن اسلامی، چارچوب‌های پذیرفته‌شده در تحلیل هنر اسلامی را به چالش می‌کشد و مشکلات متعددی را در پارادایم‌های سنتی این حوزه آشکار می‌سازد.