کتاب دیوبندان و دو نمایشنامه دیگر اثر محمد چرمشیر، انتشارات نشر نی

مجموعه «دیوبندان» اثر محمد چرمشیر شامل سه نمایشنامه با نام‌های «دیوبندان»، «زمان سکوت برای زندگان» و «شرفنامه یحیای تیره‌بخت» است. این نمایشنامه‌ها نوشته‌هایی با رویکردی نشانه‌شناسانه به شمار می‌روند. در نشانه‌شناسی، «نشانه» به هر آن‌چه گفته می‌شود که بر اساس یک قرارداد اجتماعی و از پیش تعیین‌شده، چیزی را به چیزی دیگر معرفی می‌کند. به بیان دیگر، معنای هر نشانه تنها از طریق ارتباط با معنای نشانه‌ای دیگر قابل شناخت است. هر نشانه ایده‌ای را بازمی‌نماید و آنچه معرفی می‌شود معنای نشانه نام دارد، اما درک همین ایده نیز صرفاً از رهگذر ارجاع به نشانه‌ای دیگر ممکن می‌شود. بنابراین، می‌توان گفت معنای نشانه، خود نشانه‌ای دیگر است. بخش بزرگی از نشانه‌ها در دایره محسوسات قرار دارند و جنبه‌ای عینی و مادی دارند. با این حال، بسیاری از نشانه‌های دیگر زاییده ذهن ما هستند و تنها در نسبت با مفهوم‌شان معنا می‌یابند. به همین دلیل، نشانه‌ها حضوری دوگانه دارند: از یک سو پیوندی مستقیم با امر موجود و محسوس برقرار می‌کنند و از سوی دیگر اشاره‌ای پنهان به چیزی غایب و نادیدنی دارند. مجموعه «دیوبندان» با چنین نگاهی، مخاطب را به کشف لایه‌های پنهان معنا و بازخوانی نشانه‌ها دعوت می‌کند؛ جایی که هر واژه، هر گفتگو و هر موقعیت صحنه‌ای به نشانه‌ای تازه برای فهمی ژرف‌تر بدل می‌شود.