کتاب راهنمای عملی نمایشنامه‌نویسی برای رادیو اثر ایوب آقاخانی، انتشارات افراز

نمایش رادیویی یکی از ارزان‌ترین و در عین حال متفاوت‌ترین گونه‌های نمایشی است که مناسک ارتباطی خاص خود را دارد. تفاوت اصلی آن با تئاتر، سینما و حتی تلویزیون در نوع مخاطب نهفته است؛ زیرا مخاطبان نمایش رادیویی «مخاطبان اسیر» محسوب نمی‌شوند. آن‌ها قادرند در حالی که نمایش را دنبال می‌کنند، هم‌زمان به امور روزمره خود بپردازند و در هر موقعیت و شرایطی شنونده باشند. این ویژگی سبب می‌شود تولید و نگارش نمایش رادیویی به‌مراتب دشوارتر از سایر گونه‌های نمایشی باشد. کافی است به این نکته توجه کنیم که «هیچ کاری در جهان آسان‌تر از خاموش کردن رادیو نیست». درست به همین دلیل، نویسنده و کارگردان نمایش رادیویی ناچارند با دقت، خلاقیت و مهارت بیشتری عمل کنند تا بتوانند مخاطب را حفظ کرده و ارتباطی پایدار و مؤثر برقرار سازند. در چنین شرایطی، پرداختن به درام رادیویی و ایجاد جذابیتی که شنونده را همراه نگه دارد، بسیار دشوارتر از خلق تجربه‌ای مشابه در تئاتر، سینما یا تلویزیون خواهد بود. این ویژگی خاص، نمایش رادیویی را به بستری پیچیده و در عین حال جذاب برای تجربه‌های خلاقانه در حوزه‌ی هنرهای نمایشی بدل می‌کند.