کتاب شلوارهای وصله دار اثر رسول پرویزی، انتشارات امیرکبیر

کتاب «شلوارهای وصله‌دار» مجموعه‌ای از داستان‌های کوتاه به قلم «رسول پرویزی» است که پیش‌تر طی یک دوره ده‌ساله در مجله‌ی سخن منتشر شده بود. نخستین چاپ این اثر در سال ۱۳۳۶ انتشار یافت و از همان ابتدا جایگاه ویژه‌ای در ادبیات داستانی معاصر ایران پیدا کرد. داستان‌های این مجموعه با روایت اول‌شخص نوشته شده و حالتی خاطره‌گونه دارند؛ گویی راوی در حال بازگو کردن تجربه‌های گذشته‌ی خود است. «شلوارهای وصله‌دار» با زبانی ساده، صمیمی و محاوره‌ای نگاشته شده و عبارات عامیانه‌ی مردم شیراز در جای‌جای متن به چشم می‌خورد. همین ویژگی به خواننده کمک می‌کند تصویری روشن و زنده از فضایی که پرویزی توصیف می‌کند، در ذهن بسازد. ماجرای اصلی داستان در شیراز می‌گذرد و دورانی را به تصویر می‌کشد که پوشیدن لباس فرم و استفاده از کلاه پهلوی اجباری شده بود. مأموران حکومت با قوانینی سخت‌گیرانه تلاش داشتند این نوع پوشش را میان دانش‌آموزان رواج دهند؛ اما همچون بسیاری از شهرهای دیگر ایران، با مقاومت و مخالفت مردم مواجه شدند. راوی که خود یکی از دانش‌آموزان آن دوره است، روزی را روایت می‌کند که در آن، هر دانش‌آموزی که کت و شلوار نمی‌پوشید، لباسش در برابر مدرسه قیچی می‌شد. او این موقعیت‌ها را همراه با حوادث طنزآمیز و سرگرم‌کننده بازگو می‌کند و بدین ترتیب لحظاتی شاد و خواندنی برای مخاطب می‌آفریند. «شلوارهای وصله‌دار» اثری سرشار از گفت‌وگو و روایت‌های مردمی است و زندگی افرادی را بازتاب می‌دهد که دوران پرچالشی را پشت سر گذاشته‌اند. رسول پرویزی در این کتاب خاطرات کودکی و نوجوانی خود را در بستری اجتماعی و فرهنگی به رشته‌ی تحریر درآورده و داستان‌هایی پدید آورده است که آمیزه‌ای از طنز، واقعیت و حس نوستالژی هستند. این اثر کم‌نظیر، علاوه بر ارزش ادبی، سندی روشن از فضای تاریخی و اجتماعی جنوب ایران در روزگاری خاص به شمار می‌آید.