کتاب عشق سالهای وبا اثر گابریل گارسیا مارکز، ترجمه کیومرث پارسای، انتشارات آریابان

گابریل گارسیا مارکز، نویسنده برجسته رمان «صد سال تنهایی»، در اثر ماندگار خود «عشق در زمان وبا» داستانی سرشار از عشق نافرجام و شور بی‌پایان را روایت می‌کند؛ عشقی آن‌چنان پرقدرت که همه رقبا را از میدان به در می‌کند و مرز زمان را در هم می‌شکند. محور اصلی رمان، رابطه پیچیده میان فرمینا دازا و فلورنتینو آریزا است؛ عشقی که در جوانی با شکست آغاز شد اما شعله خاموش‌نشدنی آن بیش از نیم قرن ادامه یافت. از روزی که فرمینا به احساسات صادقانه فلورنتینو پاسخ منفی داد و به جای او با دکتر جوونال اوربینو ازدواج کرد، پنجاه‌ویک سال، نه ماه و چهار روز می‌گذرد. در این مدت طولانی، فلورنتینو با زنان بسیاری رابطه داشته، اما قلب او هرگز جز برای فرمینا نتپیده است. او همواره به عشق جاودان خود وفادار مانده و با امیدی سرسختانه، در انتظار لحظه‌ای بوده است تا دوباره این عشق دیرینه را ابراز کند. سرانجام، مرگ ناگهانی دکتر اوربینو در حادثه‌ای غم‌انگیز ــ سقوط از درخت انبه در حین پایین آوردن طوطی ــ مسیر تازه‌ای پیش روی فلورنتینو می‌گشاید. او این رویداد تلخ را فرصتی می‌بیند برای بازگو کردن عشق همیشگی‌اش. اما پرسش اساسی رمان این است که: آیا عشقی چنین کهن و آزموده هنوز می‌تواند پس از گذشت سال‌ها شعله‌ور شود؟ ایده مرکزی مارکز در «عشق در زمان وبا» بر این باور استوار است که درد عشق، همانند یک بیماری واقعی، توان نابود کردن روح و جسم انسان را دارد؛ مرضی که همانند وبا، جان عاشقان را تهدید می‌کند. فلورنتینو در سراسر داستان به دلیل شدت دلبستگی‌اش رنج می‌کشد؛ چنان‌که برای لمس بوی عطر فرمینا، گل‌ها را می‌جود و می‌بلعد و در نتیجه بیمار می‌شود. در پایان رمان نیز اعلام شیوع یک طاعون استعاری، نمادی روشن از همین رنج عاطفی و درد جانکاه عشق است.