کتاب فلسفه صورتهای سمبلیک اثر ارنست کاسیرر، ترجمه یدالله موقن، انتشارات هرمس

«صورت‌های سمبلیک» از دیرباز به‌عنوان برجسته‌ترین اثر ارنست کاسیرر شناخته می‌شود. او در این اثر جامع، همه‌ی دستاوردهای فکری و منابع گسترده‌ی خود را درباره‌ی زبان، اسطوره، دین، هنر و علم ــ یعنی شاخه‌ها و ساختارهای نمادینی که انسان به‌واسطه‌ی آن‌ها توانسته است خلاقیت خود را بیان کرده و تجربه‌ی انسانی را به صورتی عینی و قابل‌فهم سامان دهد ــ گردآورده است. این اثر سه‌جلدی، حتی بدون در نظر گرفتن مقالات و کتاب‌های دیگر کاسیرر، سهمی ماندگار در گسترش معرفت‌شناسی و شناخت توانایی انتزاعی انسان دارد. «صورت‌های سمبلیک» نقطه‌ی عطفی در تاریخ فلسفه‌ی قرن بیستم به شمار می‌آید و با الهام از آثار تأثیرگذار ویلهلم دیلتای، مکتب نئوکانتیانیسم را به فلسفه‌ای مستقل در حوزه‌ی فرهنگ ارتقا می‌دهد. جلد دوم این مجموعه به تحلیل ژرف تفکر اسطوره‌ای می‌پردازد و سطوح بنیادین آن را در نسبت با ادراک، بیان، دین، زبان، هنر و دیگر اشکال نمادین آشکار می‌سازد. گستره و ژرفای فکری این کتاب چنان وسیع است که حتی فیلسوفانی چون مارتین هایدگر به نقد و گفت‌وگو با آن پرداخته‌اند و هانس بلومنبرگ نیز در مدیتیشن‌های طولانی خود آن را به بحث گذاشته است. اهمیت این اثر در کشف نقش تصاویر در شکل‌دهی به زیبایی‌شناسی، هویت فردی و جهان سیاسی ـ اجتماعی امروز ما تازه در حال شناخته‌شدن است. «صورت‌های سمبلیک» همچنین زمینه‌ای برای مباحث مهم در جامعه‌شناسی فرانسه فراهم کرد؛ مباحثی که نخست توسط امیل دورکیم و مارسل ماوس آغاز شد و سپس در آثار پیر بوردیو ادامه یافت. این میراث علمی امروز نیز به‌عنوان مسیری پرثمر برای توسعه‌ی نظریه‌ی فرهنگی و انتقادی در اندیشه‌ی متفکرانی چون دروسیلا کورنل و کنت ام. پانفیلیو مطرح است. در نهایت، این مجموعه نه فقط اثری فلسفی بلکه نقدی استوار بر ایدئولوژی‌های تمامیت‌خواه نیز به شمار می‌رود. کاسیرر با ارجاع به نمونه‌هایی همچون «اسطوره‌ی قرن بیستم» نوشته‌ی آلفرد روزنبرگ و «نبرد من» اثر آدولف هیتلر، نشان می‌دهد چگونه اسطوره و نماد می‌توانند به ابزار تبلیغاتی خطرناک در رژیم‌های نازیستی و دیگر نظام‌های توتالیتر تبدیل شوند. این رویکرد، «صورت‌های سمبلیک» را به منبعی ارزشمند برای درک نسبت میان فلسفه، سیاست و فرهنگ بدل کرده است.