کتاب لیبرالیسم سیاسی اثر جان رالز، ترجمه موسی اکرمی، انتشارات نشر ثالث

این کتاب ادامه‌ای بر ایده‌های «عدالت به مثابه انصاف» است که جان رالز در اثر برجسته‌ی خود «نظریه عدالت» طرح کرده بود و در عین بازبینی آن‌ها، تفسیر فلسفی را به شکلی بنیادین دگرگون می‌سازد. در کتاب پیشین، رالز جامعه‌ای را فرض گرفته بود که آن را «جامعه‌ی منظم» می‌نامید؛ جامعه‌ای نسبتا همگن و پایدار در باورهای اخلاقی نخستین، جایی که توافق گسترده‌ای درباره‌ی مفهوم زندگی خوب وجود داشت. اما در جوامع دموکراتیک مدرن، ما با کثرتی از آموزه‌های ناسازگار و گاه آشتی‌ناپذیر ــ اعم از مذهبی، فلسفی و اخلاقی ــ روبه‌رو هستیم که در چارچوب نهادهای دموکراتیک هم‌زمان وجود دارند. رالز با پذیرش این واقعیت به‌عنوان یکی از ویژگی‌های دائمی دموکراسی، این پرسش اساسی را مطرح می‌کند که چگونه می‌توان جامعه‌ای باثبات و عادلانه، متشکل از شهروندان آزاد و برابر، بنا نهاد؛ جامعه‌ای که در عین تقسیم شدن از سوی دکترین‌های معقول اما ناسازگار، بتواند بر سر اصول بنیادین زندگی مشترک به توافق برسد؟ این کتاب، طرح‌های رالز را برای بازنگری در لیبرالیسم سیاسی بیان و تشریح می‌کند؛ پروژه‌ای که مرگ او مانع از تکمیل کامل آن شد. نشریه‌ی Times Literary Supplement از این اثر به‌عنوان «تفسیری استدلالی، روشن و تأثیرگذار بر نظریه عدالت، و گامی قاطع در جهت فلسفه سیاسی» یاد کرده است. در مقدمه‌ی کتاب آمده است که رالز، حتی از دوران جوانی و پیش از نگارش کتاب مهم «نظریه‌ای درباره‌ی عدالت»، به‌تدریج از لیبرالیسم‌های فراگیری همچون دیدگاه‌های لاک و کانت فاصله گرفت. او که آن نگرش‌ها را ایستاده بر مه‌آلودگی آموزه‌های فراگیر فلسفی می‌دانست، به‌سوی استواری بر زمین واقعیت‌های اجتماعی حرکت کرد و در نهایت، در «نظریه‌ای درباره‌ی عدالت» و به‌ویژه در «لیبرالیسم سیاسی»، بر جنبه‌ی سیاسی لیبرالیسم تأکید نهاد و تصویری نو از عدالت به‌مثابه یک نگرش سیاسی خودبنیاد ارائه کرد.