کتاب مالون می‌میرد اثر ساموئل بکت، ترجمه سهیل سمی، انتشارات نشر ثالث

کتاب «مالون می‌میرد» دومین اثر از سه‌گانه‌ی مشهور ساموئل بکت است که نخستین‌بار در سال ۱۹۵۱ منتشر شد. در این رمان، پیرمردی در اتاق خود روزهای پایانی عمرش را سپری می‌کند. او در انتظار مرگ نشسته و در این میان تنها برای زنده ماندن به او غذا می‌دهند و بدنش را تمیز می‌کنند. پیرمرد برای رهایی از ملال و گذران زمان، به تخیل پناه می‌برد و قصه‌هایی در ذهن خود می‌سازد؛ قصه‌هایی که شخصیت‌های گوناگون و متفاوت در آن جان می‌گیرند. همین روایت‌های ذهنی، فضای اثر را شکل می‌دهند و آن را به نمونه‌ای شاخص از رمان‌های مدرن بدل می‌کنند. «مالون می‌میرد» با ساختار روایی تازه و زبان ویژه‌اش، هم‌ردیف شاهکارهایی چون «در انتظار گودو» و «آخر بازی» قرار می‌گیرد. این رمان به همراه دو کتاب دیگر که سه‌گانه‌ی بکت را کامل می‌سازند، سرآغاز دوره‌ای تازه در کارنامه‌ی ادبی او محسوب می‌شود؛ دوره‌ای که در آن، دغدغه‌های زبانی، روایت غیرسنتی و نگاهی نو به ادبیات در مرکز توجه بکت جای گرفت. این کتاب را می‌توان نقطه‌ی عطفی در مسیر نویسندگی بکت دانست؛ لحظه‌ای سرنوشت‌ساز که او با بازتعریف روایت و تجربه‌گرایی در زبان، روندی تازه در داستان‌نویسی مدرن آغاز کرد.