کتاب مائده‌های زمینی اثر آندره ژید، ترجمه سیروس ذکاء، انتشارات جامی(مصدق)

رمان «مائده‌های زمینی» و «مائده‌های تازه» اثری است با ساختاری چندلایه که قالب‌های گوناگونی همچون نظم، نثر شاعرانه، سفرنامه، شرح‌حال‌نویسی و گفت‌وگو را در بر می‌گیرد. هرچند در این رمان نشانه‌های بارز داستان‌پردازی و خودزندگی‌نامه‌نویسی دیده می‌شود، اما ارزش و جایگاه اصلی آن بیشتر در حوزه اندیشه‌های فلسفی تعریف می‌شود. این عنوان در دو بخش مجزا نوشته شده است که میان آن‌ها فاصله‌ای نزدیک به چهل سال وجود دارد. بخش نخست در دوره‌ای به نگارش درآمد که آندره ژید پس از پشت سر گذاشتن بیماری‌ای کشنده در حال بازیابی سلامت خود بود. او در این بخش با نثری پرصلابت و در قالب سفرنامه، از دیدارهای خود در جنوب ایتالیا، اقامت در مزرعه‌ای در نورماندی و سیاحت در سرزمین‌های گوناگون شمال آفریقا سخن می‌گوید. هسته اصلی این نوشته بر زندگی در لحظه اکنون، تجربه مستقیم احساسات و پذیرش تلخی‌ها و شیرینی‌های زیستن استوار است. بخش دوم اما در دهه شصت زندگی ژید نوشته شد و در حکم بازگشتی اندیشمندانه به فلسفه جوانی اوست؛ تفسیری جامع که مفاهیم مذهبی و سیاسی آن دوران را در پرتو تجربه پختگی دوباره معنا می‌کند. ژید در «مائده‌های زمینی» و «مائده‌های تازه» بر این باور تأکید دارد که بزرگ‌ترین حسرت‌های انسان نه کارهای انجام‌شده، بلکه فرصت‌های ازدست‌رفته، تجربه‌های نزیسته و لذت‌هایی هستند که به دست خود از خویش دریغ کرده‌ایم.