کتاب تاریخ هنر برای فیلمسازان اثر گیلیان مک ایور، ترجمه مجید کیانیان، انتشارات ایجاز

از نخستین روزهای پیدایش سینما، اقتباس ادبی همواره نقشی اساسی در تغذیه روایت‌های سینمایی داشته و داستان‌های بسیاری را در اختیار فیلم‌ها قرار داده است. به همین دلیل، ما برای توصیف جلوه‌های بصری اغلب از اصطلاحاتی برگرفته از ادبیات، همچون استعاره، کنایه و سیه‌دوچ استفاده می‌کنیم. با این حال، نگاه دیگری نیز به فیلم وجود دارد؛ نگاهی که ارتباط آن را با هنرهای تجسمی ـ به‌ویژه نقاشی، کهن‌ترین شکل هنر بشری ـ بررسی می‌کند. تاریخ هنر، همواره الهام‌بخش فیلمسازان بوده است؛ ابزاری برای فهم نحوه به‌کارگیری تصاویر هنری در تعیین جزئیات تاریخی، آموزش ترکیب‌بندی، بهره‌گیری از تئوری رنگ و درک نقش نورپردازی. این کتاب به بررسی لحظات کلیدی در تحول نقاشی غربی می‌پردازد و نشان می‌دهد چگونه این دستاوردها در شکل‌گیری فرهنگ بصری غرب، که سینما یکی از امتدادهای آن است، نقشی تعیین‌کننده داشته‌اند. سپس به این موضوع پرداخته می‌شود که نقاشی‌ها چگونه می‌توانند بازنمایی ژانرهای متنوعی همچون وحشت، خشونت، رئالیسم، فانتزی و حتی ابعاد جنسی باشند و چگونه این تصاویر در پیوندی عمیق با زبان سینما قرار می‌گیرند. مطالعات موردی متعدد در کتاب، ارتباط میان هنر و سینما را از خلال آثار هفت فیلمساز برجسته آشکار می‌کند: پیتر گرینوی، پیتر وبر، جک کاردیف، مارتین اسکورسیزی، گیرمو دل تورو، کوئنتین تارانتینو و استن داگلاس. در کنار این مباحث نظری، مجموعه‌ای از تمرین‌های عملی نیز ارائه شده است که امکان انجام آن‌ها به صورت فردی یا گروهی وجود دارد. کتاب «تاریخ هنر برای فیلمسازان» با استفاده از تصاویر تمام‌رنگی و چشم‌نواز، به مثابه راهنمایی کارآمد برای فیلمسازان نوپا عمل می‌کند و نشان می‌دهد چگونه بهره‌گیری آگاهانه از آثار هنری می‌تواند درک آن‌ها از زبان بصری سینما را تعمیق بخشیده و خلاقیت‌شان را در روایت سینمایی ارتقا دهد.