کتاب حسین به روایت حسین اثر مجید رضایی دوانی، انتشارات نگاه معاصر

دوران کودکی امام حسین علیه‌السلام در کنار پدر، مادر و جد بزرگوارش پیامبر اکرم صلی‌الله علیه و آله با شادی و آرامش سپری می‌شد. پیامبر با او بازی می‌کرد و حسین و برادرش امام حسن علیه‌السلام با بازی‌های کودکانه، دل پیامبر را شاد می‌ساختند. پیامبر اکرم آنان را بر دوش خود می‌نشاند، می‌بوسید و مهر فراوانی نثارشان می‌کرد. ابوهریره روایت کرده است که پیامبر دستان حسن و حسین را می‌گرفت، پاهای آنان را بر پای خود می‌گذاشت و می‌فرمود: «حُزقه، حُزقه، تَرَقَّ عَینُ بَقَّه» (یعنی: کوچولو کوچولو بالا بیا، ای چشم کوچک). در این هنگام، کودکان از بدن پیامبر بالا می‌رفتند تا پاهایشان را بر سینه او قرار دهند. سپس پیامبر می‌فرمود: «دهانت را باز کن» و پس از بوسیدنشان می‌گفت: «خدایا! این کودک را دوست بدار، همان‌گونه که من او را دوست دارم.» عیینه بن بدر که شاهد این صحنه‌ها بود با شگفتی گفت: «فرزند من بزرگ شده، اما من هنوز او را نبوسیده‌ام.» پیامبر در پاسخ فرمود: «مَن لا یَرحَم لا یُرحَم»؛ یعنی کسی که مهر نورزد، مورد رحمت قرار نخواهد گرفت. این روایت‌ها نشان می‌دهد که جایگاه امام حسین علیه‌السلام در دل پیامبر صلی‌الله علیه و آله سرشار از عشق و محبت بود و پیامبر با رفتار خود درس مهرورزی و انسان‌دوستی را برای همگان به یادگار گذاشت.