کتاب زمانی که هم‌صحبت فریدا بودم اثر محمدرضا مرزوقی، انتشارات هوپا

تصور کن چه احساسی خواهی داشت اگر دایی‌ات یک کارتن پر از صفحه‌های گرامافون قدیمی به تو بدهد و نخستین جمله‌ای که از دل آن صفحه‌ها بشنوی این باشد: فریدا همیشه تکرار می‌کند «من واقعیت خودم را نقاشی می‌کنم، اما این احمق‌ها خیال می‌کنند آثارم خیالی است.» این بار دایی ابتکار عمل را در دست می‌گیرد و صفحه‌هایی را که سال‌ها پیش فریدا به او سپرده بود تا صدایش بر روی آنها ضبط شود، به مانی و دیگر بچه‌ها می‌سپارد. شنیدن صدای نوجوانیِ دایی سامان روی این صفحه‌ها، بچه‌ها را با سفری شگفت‌انگیز آشنا می‌کند؛ سفری که دایی به مکزیک داشته و در آن به خانه‌ی فریدا راه یافته است. در این سفر رویایی، لوئیس بونوئل نیز همراه آن‌هاست. بنا بر اصرار بونوئل، گروه قدم در جنگلی رازآلود می‌گذارد؛ جایی که درختانش به‌جای شاخه و برگ، اندامی انسانی دارند. ماجرا به همین‌جا ختم نمی‌شود؛ چرا که پس از آن به معابد آزتک‌ها می‌رسند و درگیر رویارویی با اشباحی اسرارآمیز می‌شوند. این اشباح، برخلاف انتظار، اهل کار و تلاش نیستند؛ چرا که در دل یک اعتصاب کارگری گرفتارند و حتی انگشتی برای کار تکان نمی‌دهند. این روایت شگفت‌انگیز از دل صفحه‌های گرامافون قدیمی، دریچه‌ای تازه به زندگی فریدا، خاطرات دایی و دنیای پررمز و راز مکزیک می‌گشاید.