کتاب پنی قشقرق اثر جوآنا نادین، ترجمه مونا توحیدی، انتشارات هوپا

ماجرا از حرف‌های آقای شومان، مدیر مدرسه‌مان، آغاز شد. او همیشه جملات تکراری می‌گفت؛ جملاتی مثل این: «این هزارمین بار است که بهت می‌گویم، پنلوپه جونز! می‌شود درست روی صندلی بنشینی، پاهایت را روی زمین بگذاری و مثل یک دانش‌آموز معمولی رفتار کنی؟» چنین تذکرهایی برایمان عادی شده بود و همه انتظار داشتیم باز هم همان حرف‌ها را بشنویم. اما این بار، ماجرا فرق داشت. آقای شومان موضوع تازه‌ای را مطرح کرد؛ او گفت که می‌توانیم به طور دسته‌جمعی برای کلاس یک حیوان خانگی انتخاب کنیم. قرار بود آخر هر هفته، یکی از ما به نوبت مسئولیت نگهداری از آن را بر عهده بگیرد تا مفهوم مسئولیت‌پذیری را بهتر یاد بگیریم. از نظر آقای شومان بهترین انتخاب برای کلاس، یک خوکچه هندی بود؛ حیوانی کوچک، مهربان و مناسب برای این تجربه مشترک.