کتاب ادبیات مدرن ایران اثر یعقوب آژند، انتشارات مولی

ادبیات مدرن ایران در فاصله میان دو انقلاب، صحنه‌ای از کشمکش همیشگی میان سنت و نوگرایی بود. جریان نو توانست در حد توانایی‌های خود جایگاهی ثابت به دست آورد و افق‌های فکری تازه‌ای را پیش روی خوانندگان بگشاید. این دگرگونی‌ها، بیش از هر چیز در قلمرو نثر نمایان شد و کمتر در محدوده شعر مجال بروز یافت. شعر فارسی همچنان در بند قواعد سخت و قالب‌های عروضی سنتی گرفتار مانده بود و شاعر ناگزیر می‌بایست این زنجیرها را بگسلد، قالب‌های کهن را در هم بشکند و راهی برای شکل‌گیری شعر نو فراهم آورد. در همین زمان، نثر فارسی گام‌هایی بلندتر و گسترده‌تر برداشت و بسیار زودتر از شعر، مسیر نوگرایی و تحول را پیمود.