کتاب پنی قشقرق اثر جوآنا نادین، ترجمه مونا توحیدی، انتشارات هوپا

نام واقعی من پنی دودلف نیست؛ نام من پنلوپه جونز است. بیت «ترسناک» فقط شوخی پدرم بود. اما این بار من اصلاً سعی نکرده بودم رویایی یا عجیب به نظر برسم. نه، واقعیت این است که می‌خواستم بهترین کارم را انجام بدهم، پس تقصیر من نیست که حالا سر تا پایم رنگی شده و حتی لباس آبیِ پررنگِ خواهرم دیزی هم به این وضع افتاده است. من واقعاً تلاش می‌کردم به دیزی کمک کنم. او می‌خواست یک آزمایش علمی انجام دهد تا کاری کند جیشوا باتوملی، پسر مورد علاقه‌اش، به او دل ببندد. اما نمی‌دانستم نتیجه این آزمایش باعث می‌شود او فقط کمی رنگ‌پریده و سبز شود و بعد همه‌چیز مثل یک انفجار بزرگ و عجیب به نظر برسد. خانم پترسون همیشه می‌گوید اگر به‌جای سرگرم شدن با این کارها، روی حل مسئله‌های ریاضی تمرکز نکنم، در آینده به‌جای اینکه معلم، دکتر یا پرستار بشوم، سر از دلقکی دربیاورم. اما من با قاطعیت جواب دادم: «نه! من نه دلقک می‌شوم، نه معلم، نه دکتر و نه پرستار.» آرزوی واقعی من این است که سریع‌ترین اسکیت‌باز دنیا باشم، چون عاشق این هستم که با سرعت سرسام‌آور روی اسکیت‌هایم جلو بروم و باد در صورتم بوزد. اسکیت‌سواری برای من تنها یک سرگرمی نیست، بلکه رویایی بزرگ است که هیچ‌چیز نمی‌تواند جلویش را بگیرد.