کتاب تاریخ مختصر برابری اثر توماس پیکتی، ترجمه جلال علوی نیا، انتشارات نشر نی

تاریخ‌نویسی و شیوه‌ی روایت وقایع بشری، به‌ویژه نقل انقلاب‌ها، نشان‌دهنده‌ی ظرافت هوشمندانه‌ی تاریخ‌نگاری خطی و سرمایه‌سالارانه است؛ روایتی که نه سخنی از برابری به میان می‌آورد و نه به تاریخ برابری و نابرابری توجهی دارد. اگر در میان مردم یا حتی در مجامع دانشگاهی و فرهنگی، پرسشی درباره‌ی جوامع برابری‌خواه یا حکومت‌ها و اقوام شکل‌گرفته بر اساس ایده‌ی برابری مطرح کنید، اغلب با تمسخر یا ناباوری و حیرت دیگران روبه‌رو خواهید شد. واقعیت آن است که عموم مردم و حتی بسیاری از آکادمیسین‌ها، آگاهی چندانی از اهمیت موضوع برابری در تاریخ ندارند و از نقش پررنگ حکومت‌ها و جنبش‌های برابری‌خواه از آفریقا و آسیا تا اروپا و قاره‌ی آمریکا بی‌خبرند. کمتر کسی می‌داند که در شکل‌گیری انقلاب کبیر فرانسه، هیچ عاملی به اندازه‌ی برابری‌خواهی نقش تعیین‌کننده نداشته است. کتاب «تاریخ مختصر برابری» نوشته‌ی «توماس پیکتی»، اقتصاددان و متفکر لیبرال، تلاشی کوچک اما بسیار راهگشا برای روشن‌کردن اهمیت برابری در قوام جوامع انسانی است. پیکتی در آثار خود نشان می‌دهد که همواره این نابرابری بوده که جوامع را به بحران کشانده و زمینه‌ی فروپاشی آن‌ها را فراهم ساخته است. او که طی دو دهه‌ی اخیر به‌دلیل نقدهای تند به سرمایه‌داری، به‌ویژه سرمایه‌داری متأخر، شهرت زیادی به‌دست آورده، در سومین کتابش توضیح می‌دهد چگونه نابرابری به سرشت بسیاری از کشورها بدل شده است؛ سرشتی که طی آن حکومت‌ها با تثبیت نابرابری ساختاری، قدرت و ثروت را به‌گونه‌ای دلخواه بازتوزیع کرده‌اند. بااین‌حال، تاریخ انقلاب‌ها و جنبش‌های برابری‌خواه از پایان قرن هجدهم تاکنون نشان می‌دهد هرچه نظام‌های سیاسی بیشتر بر نابرابری پافشاری کرده‌اند، جوامع را بیشتر در ورطه‌ی بحران فرو برده‌اند. «تاریخ مختصر برابری» درواقع خوانشی لیبرال از مسئله‌ای است که ریشه در نظریه‌های مارکسیستی و آنارشیستی دارد؛ خوانشی که تأکید می‌کند انسان معاصر ناگزیر است مسیر آینده را بر بنیاد برابری بنا کند و برای رهایی از سلطه‌ی اندیشه‌ی سوداگرانه و نظام‌های نابرابر، راه تازه‌ای بیابد.