کتاب در انتظار گودو اثر ساموئل بکت، ترجمه علی اکبر علیزاد، انتشارات بیدگل

نمایشنامه «در انتظار گودو» یکی از مهم‌ترین آثار نمایشی قرن بیستم و نخستین نمایشنامه حرفه‌ای ساموئل بکت به شمار می‌رود. این اثر برای اولین بار در سال ۱۳۳۲ خورشیدی (۱۹۵۳ میلادی) در سالنی کوچک به نام «دو بابیلون» روی صحنه رفت و از همان زمان، به یکی از اصلی‌ترین ستون‌های تئاتر مدرن قرن بیستم تبدیل شد. داستان نمایش حول دو مرد ظاهراً بی‌خانمان می‌گردد که در جاده‌ای خشک و بی‌آب‌وعلف، کنار درختی تنها، منتظر شخص یا موجودی به نام «گودو» هستند. شخصیت‌های اصلی، ولادیمیر و استراگون، در دل این انتظار به گفتگو می‌پردازند و نمایش به‌گونه‌ای پیش می‌رود که بیشتر در فضای ذهن، آگاهی و بحران وجودی آن‌ها شکل می‌گیرد. گفت‌وگوهای این دو شخصیت، سرشار از بازی‌های کلامی و گفتگوهای طنزآلود درباره شعر، رویاپردازی و پوچی است؛ گفت‌وگوهایی که در نهایت به عنوان نمادی از تلاش بی‌وقفه و گاه بی‌ثمر انسان برای یافتن معنا در زندگی تفسیر می‌شوند. زبان و نثر بکت در این نمایشنامه بر شیوه‌ای مینیمالیستی استوار است که روشن‌گری و سادگی را در هم می‌آمیزد. همین شیوه، بازتابی از اندیشه‌های اگزیستانسیالیستی اروپای پس از جنگ جهانی دوم به شمار می‌آید و در شکل‌دهی به جریان تئاتر مدرن تأثیری عمیق داشته است. «در انتظار گودو» نه‌تنها اثری جریان‌ساز در تاریخ نمایشنامه‌نویسی است، بلکه همچنان به‌عنوان یکی از زیباترین و ماندگارترین تمثیل‌های ادبی و نمایشی دوران معاصر شناخته می‌شود؛ اثری که جادوی آن پس از گذشت دهه‌ها همچنان مخاطبان را درگیر و شیفته می‌سازد.