کتاب در جست‌وجوی زمان ازدست‌رفته اثر مارسل پروست، ترجمه عباس پژمان، انتشارات هرمس

این رمان با روایت خاطرات شیرین دوران کودکی راوی میانسال خود آغاز می‌شود. مارسل، راوی و شخصیت اصلی «در جست‌وجوی زمان از دست‌رفته»، در حالی‌که داستان زندگی خویش را به تصویر می‌کشد، مجموعه‌ای از شخصیت‌های به‌یادماندنی را نیز به خواننده معرفی می‌کند. از جمله این شخصیت‌ها شارلز سوان است که رابطه‌ای عاطفی و پرچالش با زنی به نام اودت برقرار می‌کند؛ همچنین دختر آن دو، گیلبرت سوان، که عشق دوران جوانی مارسل به شمار می‌آید. در ادامه، خانواده اشرافی گرمانتس معرفی می‌شوند که چهره‌هایی چون بارون دو شارلوس، مردی فاسد و بحث‌برانگیز، پسرعموی او رابرت و نیز آلبرتین را شامل می‌شود؛ دختری که دلبستگی عمیق مارسل به او، یکی از محورهای مهم روایت است. زندگی مارسل، بازتابی از جهانی است که در آن انسان‌های پاک و فاسد در کنار هم زیست می‌کنند. او در روند پیشروی داستان، لایه‌های گوناگونی از نادانی، ضعف و بیچارگی بشر را مشاهده می‌کند. در تیره‌ترین لحظات زندگی، زمانی را از دست‌رفته می‌بیند و درمی‌یابد هرآنچه تا کنون به دست آورده، زیبایی و معنای خود را از دست داده و دور و محو گشته است. حتی آرزوی همیشگی‌اش برای نوشتن کتابی ماندگار در او خاموش می‌شود. اما نقطه عطف رمان در صحنه‌ای پس از جنگ رخ می‌دهد؛ جایی که در یک مهمانی، بر اثر جرقه‌های ناخودآگاه حافظه، راوی به روشنی درمی‌یابد تمام زیبایی‌هایی که در طول عمرش تجربه کرده، در حقیقت به گونه‌ای جاودانه و ابدی در او زنده و حاضرند. در این لحظه، زمان دوباره معنای واقعی خود را بازمی‌یابد و مارسل تصمیم می‌گیرد نوشتن رمانش را آغاز کند؛ مسابقه‌ای نابرابر با مرگ، برای خلق اثری که ثمره‌اش همین مجموعه است که در دست خواننده قرار دارد. مارسل در جست‌وجوی زمان از دست‌رفته دست به اختراع واقعیت نمی‌زند، بلکه آن را دگرگون می‌کند. او با انتخاب، ترکیب و دگرگونی حقایق، پیوستگی پنهان آن‌ها و اهمیت جهانی‌شان را آشکار می‌سازد؛ و همین راز، جوهره ماندگاری این شاهکار ادبی است.