کتاب مسئله مرگ و زندگی اثر اروین دی یالوم، ترجمه حسین کاظمی یزدی، انتشارات بذر خرد

خوان داوید نازیو، مرگ و فقدان انسانی را که عشق ما نثار اوست، همچون از دست دادن عضوی از بدن تعبیر می‌کند؛ گویی نبودن او همانند از دست رفتن دست یا پا بر جان ما فرود می‌آید، با همان فروپاشی عصبی و دردی جانکاه که انسان در جدایی از اندامی حیاتی احساس می‌کند. حال اگر تصور کنیم پیش از آنکه واقعا دست یا پایمان را از دست بدهیم، از قریب‌الوقوع بودن چنین فقدانی آگاه شویم، چه وضعیتی خواهیم داشت؟ چگونه می‌توانیم پذیرای ناپدید شدن عضوی از تن، بخشی از جان و دردی شویم که تصورش برای روح و جسم دشوار است؟ کتاب «مسئله مرگ و زندگی» نوشته «اروین یالوم» و «مریلین یالوم» دقیقاً از چنین نقطه‌ای آغاز می‌شود؛ جایی که نویسندگان با آگاهی پیشاپیش از مرگ، دل به نوشتن می‌سپارند. مریلین به سرطان دچار می‌شود و مرگ او قطعی است. این زوج عاشق، که سالیان متمادی با عشقی ژرف و پیوندی ناگسستنی زیسته‌اند، ناگهان با واقعیتی سهمگین روبه‌رو می‌شوند: یکی از آن‌ها به‌زودی این جهان را ترک خواهد کرد. تصمیم می‌گیرند تجربه‌ها، اندیشه‌ها و هرآنچه در مسیر زیست مشترک خود درباره زندگی و مرگ آموخته‌اند را مکتوب کنند؛ آن‌هم درست در زمانی که سایه مرگ لحظه‌به‌لحظه نزدیک‌تر می‌شود. در میانه نگارش کتاب، مریلین درمی‌گذرد و برای اروین، فقدانی شکل می‌گیرد که معنایش «یکی هست که دیگر نیست» است. با این حال، این غیبت جانکاه نه مانعی بازدارنده، بلکه نیرویی پیش‌برنده در جان اروین می‌شود. او نوشتن کتاب را ادامه می‌دهد و «مسئله مرگ و زندگی» را با ستایش بی‌پایانش از زندگی، عشق و البته باور به حتمی بودن مرگ به پایان می‌رساند. مریلین تا واپسین دم، با وجود آگاهی کامل از مرگ نزدیک، دست از زیستن برنداشت. اروین نیز با تکیه بر همان عشق به مریلین و دل‌بستگی به زندگی، در بحبوحه فقدان، بر اهمیت زیستن پافشاری می‌کند. سرانجام، «مسئله مرگ و زندگی» ثمره این مقاومت عاشقانه است؛ حاصل پافشاری بر عشق، بر زندگی و پذیرش ناگزیر مرگ به‌عنوان بخشی جدایی‌ناپذیر از حیات. این کتاب همچنین ادامه‌دهنده رسالت نویسنده و روان‌درمانگری است که می‌داند چنین تجربه‌های انسانی باید با جهان در میان گذاشته شود.