کتاب گلستان سعدی اثر سعدی، ترجمه خلیل خطیب رهبر، انتشارات صفی علیشاه

ابومحمد مشرف‌الدین (شرف‌الدین) مصلح بن‌عبدالله بن شرف‌الدین شیرازی، که به القاب ملک‌الکلام و افصح‌المتکلمین شهرت دارد، بی‌تردید یکی از بزرگ‌ترین شاعران تاریخ ایران است. او پس از فردوسی، آسمان ادب فارسی را با نور درخشان خود روشن ساخت و این درخشش چنان نیرومند بود که پس از گذشت بیش از هفت قرن، هنوز از تأثیر شگرف آن کاسته نشده و شعر و اندیشه‌اش همچنان پابرجا و استوار باقی مانده است. مهم‌ترین اثر سعدی در نثر، کتاب ارزشمند «گلستان» است؛ اثری که جایگاهی بی‌بدیل در ادبیات فارسی یافته است. در میان آثار منظوم او نیز می‌توان به شاهکارهایی چون «بوستان» و «سعدی‌نامه» اشاره کرد. علاوه بر این، غزلیات سعدی از برجسته‌ترین و مشهورترین بخش‌های میراث ادبی او به‌شمار می‌رود و عشق، اخلاق و حکمت را با بیانی شیوا در خود جای داده است. دیباچه گلستان نمونه‌ای والا از قدرت بیان و اندیشه سعدی است. او در آغاز این کتاب، با ستایش پروردگار، قلم را به حرکت درمی‌آورد و چنین یاد می‌کند: «منت خدای را عزوجل که طاعتش موجب قربت است و به شکر اندرش مزید نعمت. هر نفسی که فرو می‌رود ممدّ حیات است و چون برمی‌آید مفرّح ذات. پس در هر نفسی دو نعمت موجود است و بر هر نعمتی شکری واجب. از دست و زبان چه برآید کز عهده شکرش به درآید؟» سعدی شیرازی با نثری موزون و دلنشین، توانست در آثار خود ترکیبی از حکمت، اخلاق و زیبایی هنری را به یادگار بگذارد؛ ترکیبی که هنوز نیز در جان و زبان دوستداران ادب فارسی طنین‌انداز است.