کتاب وقتی نیچه گریست اثر اروین دی یالوم، ترجمه سپیده حبیب، انتشارات قطره

رمان «وقتی نیچه گریست» آمیزه‌ای هنرمندانه از واقعیت و خیال است؛ اثری که عشق، تقدیر و اراده را در بستر وین خردگرای سده‌ی نوزدهم به تصویر می‌کشد، درست در آستانه‌ی تولد علم روانکاوی. این داستان با حضور شخصیت‌هایی چون فردریش نیچه، بزرگ‌ترین فیلسوف اروپا، یوزف برویر، یکی از بنیان‌گذاران روانکاوی، و زیگموند فرویدِ جوان که در آغاز مسیر پزشکی قرار دارد، شکل می‌گیرد. این چهره‌های شاخص به گونه‌ای در ساختار رمان در هم تنیده می‌شوند که روایت، حماسه‌ای فراموش‌نشدنی از پیوندی خیالی میان بیماری خارق‌العاده و درمانگری استثنایی را می‌آفریند. در آغاز روایت، نیچه در نامه‌هایی که برای لو سالومه می‌نویسد، از جست‌وجوی ایده‌ای برای خودکشی پرده برمی‌دارد. لو سالومه، زنی دست‌نیافتنی و تأثیرگذار، از برویر درخواست می‌کند با به‌کارگیری روش تازه‌ی «درمان با سخن گفتن»، برای نجات فیلسوف سرگشته و مأیوس گام بردارد. بااین‌حال، پرسش اصلی این است که چگونه می‌توان مردی مغرور و سرسخت چون نیچه را متقاعد ساخت تا به پزشک اعتماد کند و پای در مسیر درمان بگذارد؟ این رمان خواندنی تقابل و در عین‌حال هم‌نشینی دو چهره‌ی برجسته و اسرارآمیز تاریخ را به تصویر می‌کشد؛ مردانی که در دل روایت تا ژرف‌ترین لایه‌های وسواس‌ها و رنج‌های خود پیش می‌روند و در میانه‌ی این جست‌وجو، به حقیقتی ناب می‌رسند: نیروی رهایی‌بخش دوستی.