کتاب در باب حرف مفت اثر هری فرانکفورت، ترجمه محسن کرمی، انتشارات کرگدن

یکی از برجسته‌ترین ویژگی‌های فرهنگ ما رواج گسترده‌ی «حرف مفت» است. همه می‌دانند این پدیده وجود دارد و هر یک از ما به سهم خود در گسترش آن نقش داریم. با این حال، عادت کرده‌ایم آن را امری طبیعی و عادی بدانیم. بیشتر مردم نسبت به توانایی خود در تشخیص حرف مفت و خودداری از به‌کارگیری آن اطمینان دارند و به همین دلیل، این موضوع نگرانی عمومی جدی ایجاد نمی‌کند. با این وجود، درک روشنی از اینکه حرف مفت دقیقاً چیست، چرا به فراوانی وجود دارد و چه کارکردهایی بر عهده دارد، در اختیار نداریم. به بیان دیگر، همان‌گونه که هری فرانکفورت می‌نویسد، «ما هیچ نظریه‌ای درباره آن نداریم». فرانکفورت، یکی از تأثیرگذارترین فیلسوفان اخلاق معاصر، تلاش می‌کند چنین نظریه‌ای را بنیان بگذارد. او با ترکیب دقت فلسفی، نگاه روان‌شناختی و طنز هوشمندانه، بررسی می‌کند که چگونه پدیده‌ی حرف مفت و مفهوم نزدیک به آن، یعنی حقه‌بازی، از دروغ تمایز می‌یابند. به باور او، کسانی که حرف مفت می‌زنند، برخلاف دروغگویان، خود را در موقعیت اثبات یا انکار حقیقت معرفی نمی‌کنند. دروغگو با آگاهی حقیقت را تحریف می‌کند، اما حرف مفت الزاماً خلاف واقع نیست. کسانی که حرف مفت می‌زنند بیشتر در پی انتقال تصویری خاص از خود هستند؛ تصویری که مستقل از درستی یا نادرستی سخنانشان عمل می‌کند. آنها بی‌صدا قواعد حاکم بر گفت‌وگو را تغییر می‌دهند، تا جایی که مسئله‌ی «راست یا دروغ بودن» سخن به حاشیه رانده می‌شود. فرانکفورت نتیجه می‌گیرد که هرچند حرف مفت می‌تواند گاهی بی‌ضرر باشد، اما افراط در آن به تدریج توانایی فرد در بیان حقیقت را تضعیف می‌کند؛ حتی به شکلی که دروغ گفتن نیز چنین آسیبی به حقیقت وارد نمی‌سازد. دروغگو دست‌کم به این واقعیت اعتراف می‌کند که حقیقت اهمیت دارد، در حالی که سخنگوی حرف مفت همین اصل بنیادین را بی‌معنا جلوه می‌دهد. از این‌رو، به باور فرانکفورت، دشمنی که برای حقیقت خطرناک‌تر از دروغ است، چیزی جز «حرف مفت» نیست.