کتاب ظرافت جوجه‌تیغی اثر موریل باربری، ترجمه مرتضی کلانتریان، انتشارات آگاه

رنه میشل، به مدت ۲۷ سال سرایدار آپارتمانی در پاریس بوده است. او زنی بی‌سواد، بیوه، نه‌چندان خوش‌سیما، کوتاه‌قد و چاق است؛ درست همان‌طور که عموم مردم، سرایدارهای فرانسوی را تصور می‌کنند. اما حقیقت این است که خانم میشل هیچ شباهتی به آنچه در ظاهر می‌نماید ندارد. او زنی خودآموخته از طبقه‌ی کارگر است که دنیایی گسترده از علایق فرهنگی را در خود پرورانده است؛ از مطالعه‌ی نوشته‌های مارکس و کانت گرفته تا رمان‌های تولستوی و تماشای فیلم‌های یاسوجیرو ازو و ویم وندرس. رنه به پرسش‌های عمیق فلسفی می‌اندیشد و نقدهای تند و آتشینی نسبت به مستأجران ثروتمند ساختمان دارد. بااین‌حال، تجربه‌ی تلخ زندگی خواهرش به او نشان داده است که آشکار کردن اندیشه‌هایی فراتر از طبقه‌ی اجتماعی خود می‌تواند خطرناک باشد. به همین دلیل، رنه هوش و ذکاوتش را در پشت چهره‌ای ساده و روزمره پنهان می‌کند. در همان ساختمان، پالوما جوزه، دختر دوازده‌ساله‌ی یکی از خانواده‌های پرنفوذ، نیز رازهایی مشابه دارد. او استعداد و گرایش‌های فلسفی خود، نگاه نقادانه‌اش به اطرافیان و حتی رؤیای خودکشی‌اش را از دید همه مخفی می‌سازد. ورود مستأجر جدیدی به نام کاکورو ازو، تاجری ژاپنی، نقطه‌ی عطف داستان است. او به‌سرعت به هوش و عمق اندیشه‌های رنه و پالوما پی می‌برد و آن‌ها را به دنیای فرهنگی و آکادمیک خود دعوت می‌کند. به مرور، رابطه‌ای صمیمی و جالب میان این سه شخصیت شکل می‌گیرد؛ رابطه‌ای که به رنه و پالوما یادآوری می‌کند می‌توانند از حصار ذهنی و قید و بندهای طبقه‌ی اجتماعی خود رها شوند. رمان «ظرافت جوجه‌تیغی» با ترکیبی از لطافت ادبی، بینش سیاسی و نگاهی انتقادی، داستانی پرکشش، عمیق و اروپایی‌وار به خوانندگان ارائه می‌دهد؛ روایتی که هم بر اندیشه اثر می‌گذارد و هم جذابیت ادبی خود را حفظ می‌کند.