کتاب مبانی طراحی لباس اثر اعظم عابدینی، انتشارات کتاب آبان

زیبایی نخستین ویژگی‌ای است که همواره در ذهن انسان هنگام مواجهه با هنر شکل می‌گیرد. هنر تلاشی آگاهانه از سوی هنرمند برای آفرینش و تجلی اندیشه است. این پدیده جلوه‌ای از کیفیت ذهن انسان در برابر محسوسات و رویدادهای پیرامون به شمار می‌آید. هنر توانایی دارد امر محسوس را به صورتی روحانی جلوه‌گر سازد و مفاهیم روحانی را در قالبی محسوس و قابل درک ارائه دهد. ذهن انسان زمانی می‌تواند مطلق را در کامل‌ترین شکل محسوس دریابد که از مرزهای طبیعت فراتر رود و خود به آفرینش اعیان زیبا دست بزند. در این مسیر، مبانی هنرهای تجسمی همچون الفبای زیباشناسی عمل می‌کنند؛ چرا که بدون شناخت این مبانی، درک صحیحی از زیبایی و آفرینش خلاقانه ممکن نیست. عناصر بصری مهم‌ترین عوامل بنیادین در شکل‌گیری مبانی هنرهای تجسمی به شمار می‌روند. این عناصر به هنرمند می‌آموزند که چگونه به جهان پیرامون بنگرد، واقعیت‌ها را بازشناسد و با نگاهی تازه به طبیعت، به کشف و آفرینش فرم‌های بدیع، خلاق و نوین دست یابد. ارتباطات بصری نیز بخشی اساسی از این جهان هنری است و می‌توان آن را بازتابی از رویدادهای جهانی دانست. بسیاری از صاحب‌نظران، ارتباطات بصری را مترادف با «ویژوال دیزاین» می‌دانند؛ مفهومی که نه‌تنها وظیفه انتقال پیام را بر عهده دارد، بلکه به شکل‌گیری زبان جهانی هنرهای تجسمی نیز یاری می‌رساند.