کتاب مشت بر پوست اثر هوشنگ مرادی کرمانی، انتشارات معین

«مشت بر پوست» اثری تلخ و شیرین از قصه‌گوی توانای ایرانی، هوشنگ مرادی کرمانی است؛ نویسنده‌ای که همواره مسائل مهم اجتماعی ایران را با نگاهی دقیق زیر ذره‌بین داستان‌های خود می‌برد. او در این روایت نیز با مهارتی کم‌نظیر در داستان‌پردازی، موضوعی تلخ را در قالب قصه‌ای جذاب و خواندنی برای مخاطب بازگو می‌کند. شخصیت اصلی داستان، جعفر یا همان «موشو»، نوجوانی از خانواده‌ای فقیر است. مادرش در گورستان آب بر سر قبرها می‌ریزد و پدرش تنبک‌زنی دوره‌گرد است. موشو همراه پدر در خیابان‌ها با نواختن تنبک و دست زدن تلاش می‌کند زندگی را بگذراند. او رفته‌رفته به این کار دل می‌بندد و پس از مرگ پدر، تنبک‌نوازی را به‌عنوان شغل محبوب خود برمی‌گزیند. موشو از نوازندگی در خیابان و کسب درآمد از این راه لذت می‌برد، اما نگاه جامعه به کار او متفاوت است. بسیاری، تنبک‌زدن در کوچه و خیابان را نوعی تکدی‌گری می‌پندارند. همین نگاه تبعیض‌آمیز موجب می‌شود هنگامی که موشو برای تغییر مسیر زندگی‌اش تلاش می‌کند، از سوی اجتماع طرد شود؛ جامعه به او نشان می‌دهد که حاضر نیست به یک نوازنده خیابانی فرصت کار بدهد. هوشنگ مرادی کرمانی در «مشت بر پوست» تصویری دقیق و دردناک از فقر و محرومیت، به‌ویژه در زندگی یک کودک کار، ارائه می‌دهد. او علاوه بر بازنمایی رنج‌ها و دشواری‌های این کودکان، تبعیض اجتماعی و نگاه سنگین اطرافیان را نیز نقد می‌کند و همین امر باعث می‌شود اثر او بازتابی واقعی از زخم‌های پنهان جامعه باشد.