کتاب من هشتمین آن هفت نفرم اثر عرفان نظرآهاری، انتشارات صابرین

«من هشتمینِ آن هفت نفرم» مجموعه‌ای از داستان‌های کوتاه عارفانه و اخلاقی است که توسط عرفان نظرآهاری (زادهٔ ۱۳۵۳)، نویسنده و شاعر معاصر ایرانی، نوشته شده و سحر بردایی (زادهٔ ۱۳۵۵) تصویرگری آن را بر عهده داشته است. در بخشی از این اثر چنین می‌خوانیم: سهراب نیستم و پدرم تهمتن نبود، اما زخمی در پهلو دارم؛ زخمی که چون دشنه‌ای تیز، به یادگار از پدر بر جای مانده است. هزار سال است که از این زخم خون می‌چکد و هنوز نوشدارویی برای آن ندارم. پدر وصیت کرده بود که هرگز برای نوشدارو، در برابر هیچ کی‌کاووسی سر خم نکنم. او می‌گفت: زخم در پهلو و تیر در گُرده خوش‌تر است از آن‌که نیاز خویش را نزد ناکسان و بی‌خردان مطرح کنی. چرا که همواره درد است که مرد می‌زاید و زخم است که انسان می‌آفریند. پدرم باور داشت عمق هر انسان به اندازهٔ ژرفای زخم‌های اوست؛ پس زخم‌هایت را ارج بنه و پاس بدار. زخم‌های کوچک را نوشدارویی اندک بسنده است، اما تو در پی زخمی بزرگ باش؛ زخمی که نوشدارویی شگرف بطلبد. شگفت‌انگیزترین نوشدارو چیزی جز عشق نیست؛ و عشق حقیقی تنها در دستان اوست، آن‌که نامش خداوند است. پدرم می‌گفت عشق، شریف است و شگفت و آمیخته با معجزه.