کتاب مهمان‌سرای دو دنیا اثر اریک امانوئل اشمیت، ترجمه شهلا حائری، انتشارات قطره

نمایشنامه هشتم اریک‌ امانوئل اشمیت یک کمدی متافیزیکی است که در «مهمانسرای دو دنیا» اتفاق می‌افتد؛ جایی رازآلود که ساکنان آن افرادی هستند که در کما به سر می‌برند و در این مکان اقامت می‌کنند تا روشن شود درمانشان موفق خواهد بود یا نه. هیچ‌یک از شخصیت‌ها نمی‌دانند چگونه به این مهمانسرا آمده‌اند، چه زمانی از آن خارج خواهند شد و سرانجام به کجا خواهند رفت. اشمیت در این نمایشنامه فضایی میان خواب و بیداری، مرگ و زندگی، کمدی و تراژدی را خلق کرده است. شخصیت‌ها در مهمانسرا گرد می‌آیند تا فرصت یابند درباره زندگی خود بیندیشند، به دغدغه‌های انسانی و وجودی فکر کنند و به نوعی دوباره خود را مرور نمایند. همین تأملات و گفت‌وگوها، بخش اصلی روایت را شکل می‌دهد. «مهمانسرای دو دنیا» داستانی پررمز و راز، غافلگیرکننده و شگفت‌انگیز است که در جهانی میان زمین و آسمان روایت می‌شود. اشمیت در این اثر کسانی را که به دلایل مختلف به اغما فرو می‌روند، مهمانانی می‌داند که به طور موقتی در این مکان اقامت دارند، تا تعیین شود مقصد نهایی‌شان بازگشت به زندگی زمینی است یا رفتن به آسمان. این نمایشنامه از جهاتی با اثر معروف ژان پل سارتر، «اتاق بسته»، شباهت دارد؛ جایی که جمله مشهور او درباره جهنم و حضور دیگران معنا پیدا می‌کند. در آغاز نمایشنامه نیز به وضوح دیده می‌شود که شخصیت‌ها چنان طراحی شده‌اند که مدام اعصاب یکدیگر را به هم بریزند و تضادی آشکار و بنیادی میان آن‌ها وجود داشته باشد.